இறைவனும் மனிதனும்

பகுதி 9

9ம் பகுதியின் தொடர்ச்சி...

ஆத்திகனின் பார்வையில் கடவுள் சிந்தனை என்பது வெறும் வழிபாடோ அல்லது பயத்தால் உருவான ஒன்றோ அல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கையும், மனித வாழ்வின் சாரத்தையும் புரிந்து கொள்ளும் ஒரு ஆழமான தத்துவத் தேடல். இப்போது சில கேள்விகள் எழுப்பி ஆராய்வோம்.

1. எத்தனையோ உயிரினங்களைப் போல மனிதன் பிறந்திருக்கின்றான், வாழ்கிறான்; அவனுக்கு ஏன் கடவுள் தேவைப்பட வேண்டும்?

விலங்குகளின் வாழ்வு என்பது பெரும்பாலும் `உயிர் பிழைத்தல்’ உணவு, இனம் பெருக்குதல் என்ற அளவிலேயே சுருங்கிவிடுகிறது. ஆனால் மனிதனுக்கு மட்டுமே பகுத்தறிவு மற்றும் மனசாட்சி என்ற இரண்டு அற்புதக் கொடைகள் உள்ளன.

``நான் யார்? நான் ஏன் பிறந்தேன்? என் வாழ்வின் நோக்கம் என்ன?’’ என்ற தத்துவக் கேள்விகள் மனிதனுக்கு மட்டுமே எழுகின்றன. மனிதன் ஒரு சமூகமாக வாழ அறம், அன்பு, நீதி போன்ற பண்புகள் தேவைப்படுகின்றன. இந்த அறநெறிகளுக்கு மிக உயரிய, நிலையான ஒரு ஆதாரமாக கடவுள் சிந்தனை மனிதனுக்குத் தேவைப்படுகிறது. தன் உடலையும் மனதையும் தாண்டிய ஒரு பேரறிவுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்ற மனிதனின் உள்ளார்ந்த ஆன்மிகத் தாகமே அவனைக் கடவுளை நோக்கி நகர்த்துகிறது. இனி, அடுத்த கேள்வி.

2. கடவுள் இல்லாமல் வாழ முடியாதா?

உடலளவில் வாழ முடியும், ஆனால் அக அளவில் நிறைவடைவது கடினம் என்பதே ஆத்திகத்தின் பதில். ஆத்திகனின் பார்வையில், கடவுள் என்பது வெறும் `நம்பிக்கை’ மட்டுமல்ல; அது ஒரு புகலிடம். வாழ்வில் எதிர்பாராத துயரங்கள், இழப்புகள், அநீதிகள் ஏற்படும்போது,

``இதற்கெல்லாம் மேலாக ஒரு பேராற்றல் இருக்கிறது, அது அனைத்தையும் பார்த்துக் கொள்ளும்’’ என்ற நம்பிக்கை மனிதனுக்கு அளப்பரிய மன அமைதியையும், மீண்டு வரும் நெகிழ்வுத் தன்மையையும் தருகிறது. கடவுள் சிந்தனை இல்லாத போது, வாழ்வின் பெரும் துயரங்கள் மனிதனை எளிதில் விரக்திக்கும் சூன்யத்திற்கும் தள்ளிவிடக்கூடும். இதே கேள்வியை இன்னொரு கோணத்திலும் அணுகலாம். நாத்திகம் என்பது பெரும்பாலும் மூளை சார்ந்த, தர்க்கம் மற்றும் புறச் சான்றுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆய்வு. கண் முன்னால் பார்க்கக் கூடிய, அளக்கக்கூடிய சான்றுகள் இல்லாதபோது,

``இதற்கு மேல் ஆராய இதில் ஒன்றுமில்லை, எனவே இறைவன் இல்லை’’ என்று தர்க்கரீதியாக ஒரு எல்லையில் அது தன் ஆய்வை நிறுத்திக்கொள்கிறது. அது அறிவின் எல்லையோடு நின்றுவிடுகிறது. ஆத்திகம் என்பது அறிவைக் கடந்து, மனதாலும் ஆன்மாவாலும் ``உணர’’ முயலும் ஒரு உள்முகப் பயணம். ஒரு நாவலின் இலக்கணத்தை ஆராய்வதற்கும், அதன் கதையோடு ஒன்றிப் போய் கண்ணீர் சிந்துவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு இது. ஆத்திகன் புற உலகில் இறைவனைத் தேடுவதை விட்டுவிட்டு, அக உலகில், தன் சிந்தனையில், அமைதியில், அன்பில், இறைவனை அனுபவப் பூர்வமாக உணர முற்படுகிறான்.

சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால், தீவிரமான ஆத்திக தேடலில் இருப்பவனுக்கும், தீவிரமான நாத்திக தேடலில் இருப்பவனுக்கும் இடையே ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இருவருமே ஆராய்கிறார்கள்.

``பகவத் கீதையில் கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு எல்லாவற்றையும் உபதேசித்த பிறகு, `நான் சொன்னதை அப்படியே கேள்’ என்று கூறவில்லை.

``விம்ருச்யைதத அஸேஷேண யதேச்சஸி ததா குரு’’

அதாவது, `நான் சொன்ன அனைத்தையும் முழுமையாக ஆராய்ந்து, நன்கு சிந்தித்த பிறகு, உன் விருப்பப்படி முடிவு செய்து செயல் புரிவாயாக’ என்கிறார். இந்தத் தேடலின் முடிவில், கடவுள் இல்லை என்னும் கொள்கை உடையவர்கள். ``அறிவியலாலும் தர்க்கத்தாலும் விளக்க முடியாத ஒன்றுமில்லை’’ என்று இயற்கையை முதன்மைப் படுத்துகிறார்கள். கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர்கள்,

``இந்த பிரபஞ்ச ஒழுங்கிற்குப் பின்னால் அறிவியலையும் கடந்த ஒரு பேரறிவு இருக்கிறது’’ என்ற முடிவுக்கு வருகிறார்கள்.

3. விஞ்ஞானத்தின் மூலம் நிரூபிக்கப்படாத வரை கடவுள் இருக்கிறார் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா?

விஞ்ஞானத்தின் எல்லையும், மெய்ஞ்ஞானத்தின் எல்லையும் வெவ்வேறானவை. விஞ்ஞானம் `எப்படி’ என்று கேட்கிறது; மெய்ஞ்ஞானம் `ஏன்’ என்று கேட்கிறது. விஞ்ஞானம் என்பது ஐம்புலன்களாலும், மனிதன் உருவாக்கிய கருவிகளாலும் அளக்கக்கூடிய பருப்பொருட்களை (Matter and Energy) மட்டுமே ஆராய்கிறது. ஆனால், கடவுள் என்பது குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, எல்லையற்ற ஒரு தத்துவம். ஒரு சிறிய கண்ணாடித் துண்டால் பிரபஞ்சத்தின் முழு அளவையும் அளக்க முடியாது என்பதைப் போல, தற்போதைய விஞ்ஞானக் கருவிகளால் கடவுளை அளவிட முடியாது.

ஒரு அழகான ஓவியத்தைப் பார்த்தால் அதை வரைந்த ஓவியன் ஒருவன் இருப்பான் என்று நாம் நம்புகிறோம் (ஓவியனை நாம் நேரில் பார்க்காவிட்டாலும்). அதுபோல, இந்த பிரபஞ்சத்தின் மிகத் துல்லியமான இயக்கம், டி.என்.ஏ-வின் (DNA) அசாத்தியக் கட்டமைப்பு, கோள்களின் ஒழுங்கு ஆகியவை தற்செயலாக நிகழ்ந்திருக்க முடியாது; இதன் பின்னணியில் ஒரு `பேரறிவு’ இருக்க வேண்டும் என்று ஆத்திகம் வாதாடுகிறது.

அறிவியல் இன்னும் எல்லாவற்றையும் கண்டுபிடித்துவிடவில்லை. அன்று ஆன்மிகம் சொன்ன பல விஷயங்களை (உதாரணமாக: பிரபஞ்சத்தின் அதிர்வுகள், அணுவின் ஆற்றல்) இன்று குவாண்டம் இயற்பியல் (Quantum Physics) நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. எனவே, ``நிரூபிக்கப்படவில்லை என்பதால் அது இல்லை’’ என்று சொல்வது விஞ்ஞான பூர்வமான அணுகு முறையும் அல்ல.

4. கடவுள் சிந்தனை என்பது அன்று முதல் இன்று வரை குழப்பமாக தானே இருக்கிறது?

குழப்பம் இருப்பது உண்மைதான், ஆனால் அது கடவுள் சிந்தனையால் வந்த குழப்பம் அல்ல; மனிதர்களின் புரிதலால் வந்த குழப்பம். எல்லையற்ற ஒரு பேராற்றலை, மனிதன் தன் எல்லைக் குட்பட்ட மொழி, சடங்குகள், உருவங்கள் மற்றும் மதக் கோட்பாடுகளுக்குள் அடைக்க முயலும் போதுதான் குழப்பங்களும் மோதல்களும் உருவாகின்றன.

மனித குலத்தின் தொடக்க காலத்தில் இயற்கையைக் கண்டு அஞ்சி, இடி, மின்னல், நெருப்பைக் கடவுளாக வழிபட்டான் (Animism). பின்பு உருவ வழிபாடு, பின்னர் பக்தி இயக்கம், அதன் தொடர்ச்சியாக ``அன்பே சிவம்’’ அல்லது ``ஏகன் அனேகன்’’ என்ற தத்துவ நிலை என கடவுள் சிந்தனை மனிதனின் அறிவு வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப பரிணமித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

குழப்பம் என்பது தேடலின் அறிகுறி. அன்று முதல் இன்று வரை மகான்களும் தத்துவ ஞானிகளும் இந்தக் குழப்பத்தைக் கடந்து, தங்களுக்குள் இருக்கும் இறைநிலையைக் கண்டறிந்து அமைதி அடைந்திருக்கிறார்கள். புற உலகப் பார்வையில் இது குழப்பமாகத் தெரிந்தாலும், அக உலகப் பார்வையில் இது தெளிவை நோக்கிய ஒரு பயணம்.

ஆத்திகனின் பார்வையில், ``கடவுள்’’ என்பது வானத்தில் அமர்ந்து கொண்டு மனிதர்களைக் கண்காணிக்கும் ஒரு நபர் அல்ல. அது இந்த அகிலம் முழுவதையும் இயக்கும் பேரன்பு, பேரறிவு மற்றும் பெருங்கருணை.