முதியோரின் நடையைக் கெடுக்கும் ‘கற்பனை வீழ்ச்சி’ சிண்ட்ரோம்!

நன்றி குங்குமம் டாக்டர்

முதுமையில் இளமை

“நம்ம ரங்கநாதன் சாருக்கு என்னாச்சு? போன மாசம் வரைக்கும் சாயங்காலம் ஆனா குங்குமம் இதழைத் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு பார்க்குல ஓடியாடித்திரிஞ்ச மனுஷன், இப்போ வீட்டு வாசற்படியைக் கூட தாண்டுறது இல்லையே?” என்று அக்கம் பக்கத்தினர் பேசிக்கொள்வது நம் காதுகளில் விழுந்திருக்கும்.

உடலில் எந்தவித நோயோ, பக்கவாதமோ அல்லது பெரிய விபத்தோ ஏற்பட்டிருக்காது. ஏன், அவர் தனது வாழ்நாளில் ஒருமுறை கூடக் கீழே விழுந்து அடிபட்டுக் கொண்டிருக்க மாட்டார். ஆனால், திடீரென ஒரு நாள் காலையில் அவருடைய நடை முற்றிலும் மாறிவிடும். கால்களைத் தரையோடு தரையாக இழுத்துக்கொண்டு, ஏதோ ஒரு பெரும் பாரத்தைச் சுமப்பது போலப் பயந்து பயந்து ஓரடி எடுத்து வைப்பார்.

மருத்துவ அறிவியல் மற்றும் உளவியல் ரீதியாக இதற்குப் பெயர் தான் “ஃபாண்டம் ஃபால்” (Phantom Fall) அல்லது “வீழ்ச்சிக்குப் பிந்தைய மனக்குறித்தொகுப்பு” (Post-Fall Syndrome / Fear of Falling). உடலளவில் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாதபோதும், ஒரு முதியவரின் மனதிற்குள் ஏற்படும் ‘கற்பனை வீழ்ச்சி’ எப்படி அவருடைய நடையைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறது என்பதை இந்த அத்தியாயத்தில் ஆழமாகப் பார்ப்போம்.

1. வீழ்ச்சி காலுக்கு முன்னால் மனதில் நிகழ்கிறது! (The Psychology of Phantom Fall)

ஒரு முதியவர் கடந்த காலத்தில் விழுந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால், அவருடைய நண்பரோ, சமவயது உறவினரோ அல்லது பக்கத்து வீட்டுப் பெரியவரோ ஒருமுறை கீழே விழுந்து, இடுப்பு எலும்பு முறிந்து படுத்த படுக்கையானதைப் பார்த்திருப்பார். அல்லது டிவியிலோ, செய்தித்தாள்களிலோ முதியவர்கள் விழுந்து முடங்குவதைப் படித்திருப்பார்.

அந்த நொடியில், அவருடைய அடியாழத்து மனதில் ஒரு பயங்கரமான எச்சரிக்கை மணி அடிக்கத் தொடங்குகிறது: “அடுத்தது நானாக இருந்தால் என்ன செய்வது? நான் விழுந்து படுத்த படுக்கையானால் என் பிள்ளைகளுக்குப் பாரமாகிவிடுவேனே!”இந்த அதீதப் பதற்றம் (Severe Anxiety) மூளையின் சமநிலை மையங்களை (Vestibular System) தற்காலிகமாக மந்தமாக்குகிறது. உடல் ரீதியாகத் தகுதியுடன் இருந்தாலும், ‘மனப் பயம்’ மட்டுமே ஒரு மனிதனின் நடையை முடக்கிவிடும் பேராபத்து இதில்தான் ஒளிந்திருக்கிறது.

2. பயம் உங்கள் நடையை எப்படி மாற்றுகிறது? (The Biomechanical Change)

மனதில் பயம் குடியேறியவுடன், முதியவர்கள் தங்களை அறியாமலேயே தங்களின் நடக்கும் முறையை (Gait Pattern) மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். பிசியோதெரபிஸ்ட் பார்வையில் அந்த ஆபத்தான மாற்றங்கள் இதோ:

தரையைப் பார்த்துக் குனிதல்: கீழே விழுந்துவிடக் கூடாது என்ற பயத்தில், முதியவர்கள் எப்போதும் தங்களின் பாதங்களையும் தரையையும் மட்டுமே உற்றுப் பார்த்துக் குனிந்து நடப்பார்கள்.

ஈர்ப்பு மைய மாறுபாடு (Shift in Center of Gravity): நேராக நிமிர்ந்து நடக்காமல் முன்னோக்கிக் குனிந்து நடக்கும்போது, உடலின் புவியீர்ப்பு மையம் (Center of Gravity) முன்னோக்கித் தள்ளப்படுகிறது. இது அவர்களை இன்னும் எளிதாக முன்னோக்கிச் சரிந்து விழ வைக்கும்.

அடி வைக்கும் தூரம் குறைதல் (Short Steps): கால்களை நன்றாக எடுத்து வைக்காமல், நண்டு நடப்பது போல மிகச் சிறிய அடிகளாக, தரையோடு உரசியபடி (Shuffling Gait) நடப்பார்கள். இதனால் சிறிய கல் தடுக்கினாலும் விழ நேரிடும். ஃபாண்டம் ஃபால்’ ஏற்படுத்தும் பேராபத்து: அது உங்களது சுதந்திரத்தைப் பாதிக்கும். ‘ஹைப்பர்விஜிலென்ஸ்’ (Hypervigilence) மூளையின் அதீதக் காவலும், தசை இறுக்கமும்

பயத்தில் இருக்கும் முதியவர்களின் மூளை, எப்போதும் ஆபத்தை மட்டுமே எதிர்பார்த்து ‘ஹைப்பர்விஜிலென்ஸ்’ (அதீத விழிப்புணர்வு) நிலைக்குச் சென்றுவிடுகிறது.

விளைவு: சாதாரணமாக நடக்கும்போது நம் தசைகள் தளர்வாக (Relaxed) இருக்க வேண்டும். ஆனால், விழப்போகிறோம் என்ற பயத்தில் இவர்கள் தங்களின் கழுத்து, இடுப்பு மற்றும் தொடைத் தசைகளை இரும்பு போல இறுக்கிக் கொள்வார்கள் (Co-contraction of muscles).

உண்மை: தசைகளின் இந்த அதீத இறுக்கமே உடலின் நெகிழ்வுத்தன்மையைக் (Flexibility) குறைத்து, அவர்களை மிக எளிதாக நிலைதடுமாறி விழ வைத்துவிடும் என்ற மருத்துவ முரண்பாட்டை விளக்கலாம்.

3. சமூகத் தனிமைப்படுத்தல் (Social Isolation) மற்றும் ‘முதுமையின் சிறை’

மன வீழ்ச்சிக்கு உள்ளான முதியவர்கள், தங்களின் சுயமரியாதையைக் காப்பற்றிக் கொள்ள ஒரு தற்காப்புப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். அதுதான் ‘தனிமை’.

*“வெளியே போய் நாலு பேர் முன்னாடி தடுமாறி விழுந்தா அசிங்கமா போயிடும்” என்ற எண்ணத்தில் திருமணங்கள், குடும்ப விழாக்கள், ஏன் மாலை நேரப் பூங்கா நடைகளைக்கூடத் தவிர்த்துவிடுவார்கள்.

*இந்தச் சமூகத் தனிமை (Social Isolation), மூளையின் செல்களை இன்னும் வேகமாகச் சுருங்கச் செய்து, அவர்களை மனச்சோர்வுக்குள் (Depression) தள்ளிவிடும்.

4. ‘காட்சிப் புலன் நம்பகத்தன்மை’ மாறுபாடு (Visual Dependence)

நமது சமநிலைக்குக் கண் பார்வை, காதுத் திரவம், பாத நரம்புகள் ஆகிய மூன்றும் முக்கியம்.

*‘ஃபாண்டம் ஃபால்’ பாதிப்பில் உள்ளவர்கள், தங்களின் பாத உணர்வுகளையோ, உட்புறக் காதையோ நம்பாமல், 100% தங்களின் கண் பார்வையை மட்டுமே நம்பத் தொடங்குவார்கள் (Visual Dependency).

*இதனால்தான், திரையரங்குகள், பவர் கட் ஆகும் நேரங்கள் அல்லது லேசான இருட்டு உள்ள பகுதிகளில் இவர்களால் ஓரடி கூட எடுத்து வைக்க முடியாமல் ‘உறைந்து’ (Freezing) போவார்கள்.

5. குடும்பத்தினரின் ‘அதி-பாதுகாப்பு’ (Over-Protection) தரும் ஆபத்து

பெரும்பாலான வீடுகளில் பிள்ளைகள் செய்யும் அன்பு கலந்த தவறு இது. பெரியவர்கள் லேசாகத் தடுமாறினால் கூட, “நீங்க உட்காருங்கம்மா, நான் எடுத்துட்டு வர்றேன்”, “நீங்க ஏன் தனியா நடக்குறீங்க?” என்று அவர்களின் அசைவுகளைத் தடுத்துவிடுவார்கள்.

*மருத்துவ ரீதியாக, இந்த அதீதப் பாதுகாப்பு முதியவர்களின் மனதில் “அப்படியென்றால் நம் உடம்பில் ஏதோ பெரிய குறைபாடு வந்துவிட்டது” என்ற எதிர்மறை எண்ணத்தை (Learned Helplessness) விதைத்து, அவர்களின் எஞ்சிய தன்னம்பிக்கையையும் அழித்துவிடும்.

‘உடல் தன்னாட்சி’ இழப்பு (Loss of Autonomy)

ஒரு மனிதனுக்குத் தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை தன் உடலின் மீது தனக்கு அதிகாரம் இருக்க வேண்டும் (Bodily Autonomy). “கழிவறைக்குச் செல்லக் கூட நான் இன்னொருவரை அழைக்க வேண்டுமா?” என்ற எண்ணம் வரும்போது, முதியவர்கள் தங்களின் வாழ்வின் மீதான பிடிப்பையே இழக்கத் தொடங்குகிறார்கள். எனவே, ஃபாண்டம் ஃபால்-ஐ சரிசெய்வது என்பது வெறும் நடைப் பயிற்சி அல்ல; அது ஒரு மனிதனின் தன்னாட்சியை மீட்டெடுக்கும் அறப்பணி.

உளவியல் மற்றும் பிசியோதெரபி ஒருங்கிணைந்த தீர்வுகள்

இந்த ‘மன வீழ்ச்சி’ என்னும் கூண்டிலிருந்து நம் வீட்டுப் பெரியவர்களை மீட்க, மருந்துகளை விட உளவியல் மற்றும் உடலியல் ரீதியான கூட்டு சிகிச்சைகளே (Cognitive-Motor Training) நிரந்தரத் தீர்வு தரும்.

காக்னிடிவ் ரீஃப்ரேமிங் (Cognitive Reframing):

உளவியல் ரீதியான அஸ்திவாரம். முதியவர்களிடம் அமர்ந்து பேச வேண்டும். “அவருக்கு விழுந்து எலும்பு முறிந்தது வேறு காரணம், உங்கள் உடலும் தசைகளும் இன்னும் வலுவாக உள்ளன” என்று புரிய வைக்க வேண்டும். விழுதலைப் பற்றிய அவர்களின் பயத்தைப் பேச அனுமதிப்பதே (Ventilation) மனப் பாரத்தைக் குறைக்கும் முதல் படி.இரட்டைப் பணிப் பயிற்சிகள் (Dual-Task Training):மனதையும் உடலையும் இணைக்கும் பயிற்சி.

பயத்தில் இருக்கும் முதியவர்களின் மூளை நடப்பதற்கே 100% ஆற்றலைச் செலவிடும். இதை உடைக்க, அவர்களைச் சாதாரணமாக நடக்க வைத்துக்கொண்டே 100-லிருந்து பின்னோக்கி எண்ணச் சொல்ல வேண்டும் (Counting 100, 99, 98... while walking). அல்லது கையில் ஒரு சிறிய பந்தைப் பிடித்துக் கொண்டே நடக்க வைக்க வேண்டும். இது மூளையின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி, நடையைத் தன்னிச்சையாகவும் (Automatic) இயல்பாகவும் மாற்றும்.

பாதுகாப்பான சூழலில் சவால் பயிற்சிகள்:

தன்னம்பிக்கை மீட்டுருவாக்கம்.பிசியோதெரபிஸ்ட்டின் நேரடிப் பார்வையில், தடிமனான மெத்தைகளின் மேல் நடக்க வைப்பது, லேசான தடைகளைத் தாண்டி நடக்க வைப்பது போன்ற பயிற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும். “பாருங்கள்... உங்களால் தடுமாற்றமில்லாமல் சாதிக்க முடிகிறது” என்று அவர்களின் மூளைக்குத் தொடர்ந்து பாசிட்டிவ்  சிக்னல்களைக் கடத்த வேண்டும்.

(தொடரும்)

தொகுப்பு: இயன்முறை மருத்துவர் நித்யா மூர்த்தி