SUN குழுமத்திலிருந்து வெளிவரும் காலை நாளிதழ்

அனந்தனுக்கு 1000 நாமங்கள்

2020-09-30@ 11:49:02

269. மஹேந்த்ராய நமஹ  (Mahendhraaya namaha)

சிருங்கிபேர முனிவருக்கு இரண்டு மகன்கள். அவ்விருவரையும் கௌதம முனிவரிடம் கல்வி கற்க அனுப்பி வைத்தார் சிருங்கிபேரர். அக்கால குருகுல வழக்கப்படி இருவரும் கௌதமரின் சீடர்களாக இருந்து அவருக்கு அனைத்துவிதமான தொண்டுகளும் செய்தபடி கல்வி பயின்று வந்தனர். இந்நிலையில் ஒருநாள் கௌதம முனிவரின் பூஜைக்காக இரு சீடர்களும் ஆற்றில் இருந்து குடத்தில் தண்ணீர் எடுத்து வந்தார்கள். ஆனால் அந்தக் குடத்தை மூடாமல் திறந்தே வைத்து விட்டு அடுத்த வேலைக்கு இருவரும் சென்று விட்டார்கள்.

கௌதமர் வந்து பார்த்த போது, அந்தத் தண்ணீரில் ஒரு பல்லி விழுந்திருப்பதைக் கண்டார். அதனால் கோபம் கொண்டு இரு சீடர்களையும் பார்த்து, “நீங்கள் பல்லிகளாகப் பிறக்க வேண்டும்!” என்று சபித்தார். அதன் விளைவாக இருவரும் காஞ்சீபுரத்திலுள்ள அத்திகிரி என்னும் மலையிலுள்ள ஒரு மரத்தில் தங்கப் பல்லியாகவும் வெள்ளிப் பல்லியாகவும் பிறந்தார்கள்.இது ஒரு புறமிருக்க, இந்திரன் செய்த ஒரு தவறுக்காக அவன் யானையாகப் பிறக்க வேண்டும் என்று சரஸ்வதி தேவி இந்திரனைச் சபித்தாள். தனக்கு சாப விமோசனம் அருள வேண்டும் என்று சரஸ்வதியிடம் பிரார்த்தித்தான் இந்திரன்.

அப்போது இந்திரனிடம் வந்த பிரம்மதேவர், “தேவேந்திரா! முன்னொரு சமயம் மகாசாந்தன் என்னும் அந்தணன் ஒரு சாபத்தால் யானையாகப் பிறந்தான். அவன் காஞ்சீபுரத்தில் உள்ள வரதராஜப் பெருமாளை வணங்கி சாப விமோசனம் பெற்றான். அதுமட்டுமின்றி, அந்த மகாசாந்தனே மலையாக மாறி இன்றளவும் அங்கே வரதராஜப் பெருமாளைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். ஹஸ்தி என்றால் யானை, கிரி என்றால் மலை. யானையே மலையாக இருந்து வரதராஜப் பெருமாளைத் தாங்குவதால், அவரது இருப்பிடம் ஹஸ்திகிரி (அத்திகிரி) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அந்த அத்திகிரி அருளாளப் பெருமாளை நீ வணங்கினாயானால், அவர் இந்த சாபத்தில் இருந்து உன்னைக் காப்பார்!” என்று கூறினார்.

பிரம்மதேவரின் அறிவுரைப்படி யானை வடிவில் இருந்த இந்திரன் அத்திகிரியை அடைந்தான். தனது சாபத்தைப் போக்கியருளும் படி அத்தி வரதரிடம் பிரார்த்தித்தான். அப்போது மலையைப் பிளந்து கொண்டு நரசிம்ம வடிவத்துடன் இந்திரனுக்குக் காட்சியளித்து, அவனது சாபத்தைப் போக்கினார் திருமால். யானை வடிவம் மாறி, இந்திரன் தனது பழைய உருவத்தை அடைந்தான். (அத்திகிரி கருவறைக்குக் கீழே தனி சந்நதியில் எழுந்தருளியிருக்கும் அந்த நரசிம்மரை இன்றும் தரிசிக்கலாம்.) நரசிம்மரையும் அத்தி வரதரையும் வணங்கி விட்டுத் தேவலோகம் சென்றான் இந்திரன்.

அப்போது இரு முனிகுமாரர்கள் இந்திரனை வழிமறித்தார்கள். “எங்களது சாபத்தைப் போக்கியமைக்கு நன்றி!” என்று அவ்விருவரும் இந்திரனிடம் சொன்னார்கள். “நீங்கள் யார்? உங்கள் சாபத்தை நான் எப்போது போக்கினேன்?” என்று கேட்டான் இந்திரன்.

அதற்கு அவர்கள், “நாங்கள் இருவரும் சிருங்கிபேர முனிவரின் புதல்வர்கள். கௌதம முனிவரின் சாபத்தால் இந்த அத்திகிரியில் ஒரு மரத்தில் தங்கப் பல்லியாகவும் வெள்ளிப் பல்லியாகவும் பிறந்தோம். நீங்கள் யானை வடிவில் மலைமீது அவசரமாக ஓடி வந்தீர்களல்லவா? அப்போது நீங்கள் நாங்கள் இருந்த மரத்தை உலுக்கி விட்டீர்கள்! அதனால் இருவரும் கீழே விழுந்தோம். அடுத்த நொடியே பல்லி வடிவம் நீங்கி மனித உருவம் பெற்றோம்! உங்களால் தான் எங்கள் சாபம் நீங்கியது!” என்றார்கள்.

இந்திரனோ, “முனி குமாரர்களே! நான் உங்களுக்குச் சாப விமோசனம் தரவில்லை. எனது சாபத்தைப் போக்கிக் கொள்ளவே அத்திகிரிக்கு வந்தேன். நான் மரத்தை உலுக்கியதால் நீங்கள் இருவரும் இந்த மலையில் விழுந்தீர்கள் அல்லவா? இது அத்தி வரதப் பெருமாளின் மலை. இந்த மலையின் ஸ்பரிசம் உங்கள் மேல் பட்டவுடன் அத்தி வரதரின் அருளால் உங்கள் சாபம் நீங்கியது. உங்கள் சாபத்தையும் என் சாபத்தையும் போக்கியருளியவர் அத்தி வரதரே ஆவார்!” என்று பதிலளித்தான்.

அந்த முனிகுமாரர்கள் இருவரும் இந்திரனோடு சேர்ந்து அத்தி வரதரை வழிபட்டு விட்டு தேவலோகம் சென்றதாக வரலாறு. இன்றும் காஞ்சீபுரம் பிராகாரத்தில் தங்கப் பல்லியும் வெள்ளிப் பல்லியும் இருப்பதைக் காணலாம். இவ்வாறு சாதாரண மனிதர்கள் முதல் இந்திரன் போன்ற தேவர்கள் வரை அனைவருக்கும் அருள்சுரந்து காக்கும் தலைவராகத் திருமால் திகழ்வதால், அவர் ‘மஹேந்த்ர:’ என்றழைக்கப்படுகிறார். ‘இந்த்ர:’ என்றால் தலைவன். ‘மஹேந்த்ர:’ என்றால் தலைவர்களுக்கெல்லாம் தலைவர். அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 269-வது திருநாமம்.“மஹேந்த்ராய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்குத் தலைமைப் பண்புகள் வளரும்படித் திருமால் அருள்புரிவார்.

270. வஸுதாய நமஹ  (Vasudhaaya namaha)

சோழ மன்னனின் படைத்தளபதியாக முதலில் இருந்து, அதன்பின் தமது திறமையால் மங்கை நாட்டின் குறுநில மன்னராக உயர்ந்து, அதனால் மங்கை மன்னர் என்றே போற்றப்பட்ட திருமங்கையாழ்வார், சீர்காழி அருகே உள்ள திருவெள்ளக்குளத்தில் குமுதவல்லி என்னும் பெண்ணைக் கண்டு, அவள் அழகில் மயங்கி, அவளிடம் மனதைப் பறிகொடுத்தார்.

தன் விருப்பத்தைக் குமுதவல்லியிடம் அவர் தெரிவித்தபோது, அவள் இரண்டு நிபந்தனைகளைத் திருமங்கை மன்னருக்கு விதித்தாள். ஒன்று, தோள்களில் சங்கு சக்கரப் பொறிகளை ஒற்றிக் கொண்டு வைணவராக ஆக வேண்டும். இரண்டு, திருமணம் ஆனபின் தினசரி ஆயிரம் திருமால் அடியார்களுக்கு அன்னதானம் செய்யவேண்டும்.

இந்த இரண்டு நிபந்தனைகளையும் ஏற்றால் அவரை மணந்து கொள்வதாகக் கூறினாள் குமுதவல்லி.இரண்டு நிபந்தனைகளையும் உடனே ஏற்ற திருமங்கை மன்னர், கும்பகோணம் அருகிலுள்ள நாச்சியார்கோவிலில் கோயில் கொண்ட நிவாசப் பெருமாளிடம் சங்கு சக்கரப் பொறிகளைப் பெற்றுக் கொண்டு குமுதவல்லியை மணந்தார். அதன்பின் இரண்டாவது நிபந்தனையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, தமது அரண்மனைக் கருவூலத்தில் இருந்த அனைத்துச் செல்வங்களையும் செலவழித்து, தினமும் ஆயிரம் திருமால் அடியார்களுக்கு அன்னதானம் செய்யத் தொடங்கினார் திருமங்கை மன்னர்.

இந்நிலையில், தமது செல்வங்கள் அனைத்தையுமே அன்னதானத்துக்கு அவர் செலவிட்டபடியால், சோழ மன்னனுக்குக் கட்ட வேண்டிய கப்பத்தைத் திருமங்கை மன்னர் கட்டவில்லை. கப்பத்தைப் பெறுவதற்காகத் திருமங்கை மன்னரிடம் சோழனின் அமைச்சர்கள் வந்த போது, அரண்மனையில் ஆயிரக் கணக்கான திருமால் அடியார்கள் வந்து விருந்து அருந்திச் செல்வதைக் கண்டார்கள். “அன்னதானத்துக்கு இவ்வளவு செலவு செய்யும் நீர் மன்னருக்குச் செலுத்த வேண்டிய கப்பத்தை ஏன் இன்னும் செலுத்தவில்லை?” என்று கேட்டார்கள். கப்பத்தை விரைவில் செலுத்துவதாகச் சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தார் திருமங்கை மன்னர்.

ஆனாலும் திருமங்கை மன்னர் கப்பத்தைச் செலுத்தாமல் தொடர்ந்து அன்னதானக் கைங்கரியத்திலேயே ஈடுபட்டு வந்ததைக் கண்டு வெகுண்ட சோழ மன்னன், திருமங்கை ஆழ்வாரைச் சங்கிலிகளால் கட்டி இழுத்து வரச்சொல்லி ஆட்களை அனுப்பி வைத்தான். இதனால் கொதிப்படைந்த திருமங்கை மன்னர், “எத்தனையோ களம் கண்ட என்னைச் சிறைபிடிப்பதா சோழ மன்னரைப் போர்க்களத்தில் சந்திக்கிறேன்!” என்று சொல்லுங்கள் என்று சொல்லி அந்த ஆட்களை விரட்டி அனுப்பினார்.

திருமங்கை ஆழ்வாரை எதிர்த்துச் சோழ மன்னன் போர்தொடுத்து வர, திருமங்கை ஆழ்வாரும் போர்க்கோலம் பூண்டு தமது சேனையை அணிவகுத்தார். சோழனை எதிர்த்து நடைபெற்ற கடும் யுத்தத்தில் திருமங்கை மன்னர் வெற்றி பெற்றார். வீரத்தால் திருமங்கை மன்னரை வெல்ல இயலாது என்று புரிந்து கொண்ட சோழன், சூழ்ச்சி செய்யத் திட்டமிட்டான். திருமங்கை ஆழ்வாரைப் பாராட்டி விருந்து வைப்பதாகச் சொல்லி அவரை அழைத்து அப்படியே அரண்மனையில் சிறைபிடித்தான்.

சிறையில் வாடிய திருமங்கை மன்னர், காஞ்சீபுரம் அத்திகிரி வரதனிடம், “நான் உன் அடியார்களுக்கு உணவளிக்கத் தானே செல்வத்தை எல்லாம் செலவழித்தேன்? அதற்காக இப்படி ஒரு தண்டனையா? நீ தான் என்னை இதிலிருந்து காத்தருள வேண்டும்!” என்று மனமுருகி வேண்டினார். அவரது கனவில் தோன்றிய அத்தி வரதர், “காஞ்சீபுரத்தில் உமக்காகப் பொற்குவியல் வைத்துள்ளோம். வேகவதி நதிக்கரையில் அதை நீர் பெற்றுக்கொள்ளலாம்!” என்று கூறினார்.

மறுநாள் காலை சோழனின் மந்திரியிடம் இந்த விஷயத்தைத் திருமங்கை மன்னர் தெரிவிக்கவே, மந்திரியும் திருமங்கை மன்னரும் காஞ்சீபுரத்திலுள்ள வேகவதி நதிக்கரைக்குச் சென்றபோது, அங்கே பொற்குவியலைக் கண்டார்கள். சோழனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய கப்பத்தை அதிலிருந்து செலுத்திவிட்டு, மீதமுள்ள தனத்தைத் தமது அன்னதானத்துக்காக எடுத்து வந்தார் திருமங்கை மன்னர்.

மந்திரி சோழனிடம் செல்வத்தைக் கொடுத்து, நடந்ததையும் தெரிவித்த போது, அதிர்ந்து போனான் சோழ மன்னன். “அத்திகிரி அருளாளரின் கருணைக்குப் பாத்திரமான திருமங்கை மன்னரின் செல்வம் நமக்கு வேண்டாம். இந்தச் செல்வத்தையும் அவர் அன்னதானத்துக்கே பயன்படுத்தட்டும்!” என்று சொல்லி திருமங்கை மன்னரிடமே திரும்ப வழங்கச் செய்தான்.

‘வஸு:’ என்றால் செல்வம். ‘த:’ என்றால் கொடுப்பவர். திருமங்கையாழ்வார் செய்த அன்னதானக் கைங்கரியம் போன்ற நல்ல தொண்டுகளில் ஈடுபடும் அடியவர்களுக்கு அதற்கேற்ற செல்வத்தைத் திருமால் அருளுவதால், அவர் ‘வஸுத:’ என்றழைக்கப்படுகிறார். அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 270-வது திருநாமம். “வஸுதாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்கு அனைத்துச் செல்வங்களையும் திருமால் தந்தருள்வார்.

271. வஸவே நமஹ  (Vasave namaha)

‘ஆளவந்தார்’ என்று அனைவராலும் போற்றப்படும் யாமுனாச்சாரியார் என்பவர் பெரிய மன்னராகத் திகழ்ந்தார். மணக்கால் நம்பி என்னும் வைணவ குரு, ஆளவந்தாரைத் தமக்கு அடுத்த வைணவ குருவாக நியமிக்க நினைத்தார். ஆளவந்தாரைச் சந்திக்க அவர் பல முயற்சிகள் எடுத்தும், மன்னரை அவரால் எளிதில் சந்திக்க முடியவில்லை.ஆளவந்தாருக்குத் தூதுவளைக் கீரை மிகவும் பிடிக்கும் என்று அறிந்து கொண்ட மணக்கால் நம்பி, தினமும் அவரது அரண்மனையின் சமையல் அறைக்குச் சென்று சமையல்காரரிடம் தூதுவளைக் கீரையைக் கொடுத்து வந்தார். இப்படி ஆறு மாத காலம் இவர் கொண்டு வந்து கொடுத்த தூதுவளைக் கீரையைத் தினமும் உண்ட ஆளவந்தார், அதை யார் கொண்டு வந்து கொடுத்தார் என்று சமையல் காரரிடம் விசாரிக்கவே இல்லை.

இந்நிலையில், இடையில் மூன்று நாட்கள் மணக்கால் நம்பியால் அரண்மனைக்கு வரமுடியாமல் போனது. சமையலில் தூதுவளைக் கீரை இல்லாததைக் கண்ட ஆளவந்தார், “ஏன் தூதுவளைக் கீரையைச் சமையலில் சேர்க்கவில்லை?” என்று கேட்டார். அதற்குச் சமையல்காரர், “அரசே! தினமும் ஒரு ஏழை அந்தணர் தூதுவளைக் கீரையை கொண்டு வந்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். மூன்று நாட்களாக அவரைக் காணவில்லை!” என்றார்கள். “என்ன? எனக்காக ஒருவர் இத்தனை நாட்களும் தூதுவளைக் கீரையை கொண்டு வந்தாரா? அவரை நான் காண வேண்டும்! அடுத்த முறை அவர் வந்தால் என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்!” என்றார் ஆளவந்தார்.

அவ்வாறே அடுத்த முறை மணக்கால் நம்பி தூதுவளைக் கீரையுடன் வந்தபோது அவரை ஆளவந்தாரிடம் சமையல்காரர் அழைத்துச் சென்றார். “எனக்காக இத்தனை நாட்கள் தூதுவளைக் கீரையை கொண்டு வந்த உங்களுக்குத் தகுந்த சன்மானம் தர விழைகிறேன்!” என்று மணக்கால் நம்பியிடம் ஆளவந்தார் சொல்ல, மணக்கால் நம்பியோ, “உங்களிடம் எதையும் பெற்றுச் செல்ல நான் வரவில்லை. கொடுத்துச் செல்லவே வந்துள்ளேன்!” என்றார்.

“மன்னனான எனக்கு நீங்கள் என்ன கொடுக்கப் போகிறீர்கள்?” என்று ஆளவந்தார் கேட்க, “உங்கள் பாட்டனார் பெயர் நாதமுனிகள். அவர்தான் ஆழ்வார் பாசுரங்களாகிய நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தத்தைத் தொகுத்தவர். அவர் உங்களுக்காக ஒரு பெரிய செல்வத்தைச் சேர்த்து வைத்திருக்கிறார். அதை உங்களிடம் ஒப்படைக்கவே நான் வந்துள்ளேன்! தகுந்த காலத்தில் அதை ஒப்படைப்பேன்!” என்றார் மணக்கால் நம்பி. மேலும், “நான் இனி உங்களை எப்போதும் வேண்டுமானாலும் வந்து சந்திக்க எனக்கு அனுமதி வேண்டும்!” என்று ஆளவந்தாரிடம் கேட்டுக் கொண்டார் மணக்கால் நம்பி. அதற்கு ஆளவந்தாரும் சம்மதித்தார்.

அதன்பின், தினமும் ஆளவந்தாரைச் சந்தித்த மணக்கால் நம்பி, தினமும் பகவத் கீதையிலிருந்து ஒரு அத்தியாயத்தை அவருக்கு விளக்குவார். இவ்வாறு பதினெட்டு நாட்களில் கீதையின் பதினெட்டு அத்தியாயங்களின் பொருளையும் ஆளவந்தாருக்கு உபதேசித்தார் மணக்கால் நம்பி. அதைக் கேட்டுப் பக்குவமடைந்த ஆளவந்தார், மணக்கால் நம்பியின் பாதங்களை வணங்கி அவருக்குச் சீடரானார்.

“உங்கள் பாட்டனார் உங்களுக்கென்று சேர்த்து வைத்திருந்த செல்வத்தை உங்களுக்குக் காட்ட வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது!” என்று கூறிய மணக்கால் நம்பி, ஆளவந்தாரைத் திருவரங்கத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே இரு காவிரிகளுக்கு மத்தியில் துயில் கொள்ளும் அரங்கனைக் காட்டி, “இந்த ஸ்ரீரங்கநாதன் தான் உங்கள் பாட்டனார் உங்களுக்காகச் சேமித்து வைத்த செல்வம்!” என்றார்.

அரங்கனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில், தனது ராஜ்ஜியம், அரண்மனை, பொன், பொருள் அனைத்தையும் மறந்த ஆளவந்தார், “இனி எனக்கு வேறு எந்த செல்வமும் வேண்டாம்! அரங்கனின் திருவடித் தாமரைகளே எனக்குச் செல்வம்! தனம் மதீயம் தவ பாத பங்கஜம்!” என்று சொல்லி,  அரசைத் துறந்து துறவு பூண்டார். மணக்கால் நம்பி விரும்பியபடி வைணவ குருவாகப் பொறுப்பேற்றார் ஆளவந்தார்.

ஆளவந்தார் கூறியது போல், ராஜ்ஜியம், பொன், பொருள் உள்ளிட்ட அனைத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்த செல்வமாகத் திருமாலையே அடியார்கள் கருதுவதால், திருமால் ‘வஸு:’ என்றழைக்கப்படுகிறார். ‘வஸு:’ என்றால் செல்வம் என்று பொருள். அதுவே விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 271-வது திருநாமம்.“வஸவே நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்களுக்கு நீங்காத செல்வம் நிறையும்படித் திருமால் அருள்புரிவார்.

272. நைகரூபாய நமஹ (Naikaroopaaya namaha)

(‘நைகரூப:’ என்ற 272-வது திருநாமம் தொடங்கி, ‘ப்ரதாபன:’ என்ற 278-வது திருநாமம் வரையில் உள்ள 7 திருநாமங்கள், திருமாலுடைய விஸ்வரூபத்தின் பெருமையைச் சொல்கின்றன)சௌனக முனிவர் தலைமையில் பல முனிவர்கள் பிரம்ம தேவரிடம் சென்று, தாங்கள் தவம் செய்ய விரும்புவதாகவும், அதற்கு ஏற்ற சரியான இடத்தைக் காட்டி அருளுமாறும் பிரார்த்தனை செய்தார்கள். அப்போது பிரம்மா, தன் கையில் ஒரு தர்ப்பைப் புல்லை எடுத்து அதைச் சக்கரம் போன்ற வடிவத்துக்கு மாற்றினார். அந்த தர்ப்பைச் சக்கரத்தைக் கீழே உருட்டிவிட்டார். “முனிவர்களே! உருண்டு ஓடும் இந்த தர்ப்பைச் சக்கரம் எங்கு போய் நிற்கிறதோ, அந்த இடமே நீங்கள் தவம் புரிவதற்கு ஏற்ற இடமாகும்!” என்றார் பிரம்மா.

முனிவர்கள் அனைவரும் அந்தச் சக்கரத்தின் பின்னே செல்ல, அது ஒரு காட்டில் போய் நின்றது. நேமி என்றால் சக்கரம். ஆரண்யம் என்றால் காடு. உருண்டு வந்த சக்கரம் நின்ற காடு (நேமி நின்ற ஆரண்யம்) என்பதால் அவ்விடத்துக்கு ‘நைமிசாரண்யம்’ என்று பெயர் உண்டானது. (இன்றைய உத்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் இந்த நைமிசாரண்ய க்ஷேத்திரம் உள்ளது.)

அப்போது அந்த முனிவர்கள் முன் தோன்றிய பிரம்மா, “இந்தத் திருத்தலம் மிகவும் புண்ணியம் மிக்க திருத்தலமாகும். முன்னொரு சமயம், கயாசுரன் என்ற அசுரன் திருமாலைக் குறித்துக் கடுந்தவம் புரிந்தான். அவனுக்குத் திருமால் காட்சி அளித்து, அவன் வேண்டும் வரத்தைத் தருவதாகக் கூறினார். ஆனால் கருவத்தின் உச்சத்தில் இருந்த கயாசுரன், திருமாலைப் பார்த்து, “நான் உன்னை விட வலிமையானவன்! நீ எனக்கு வரம் தரப் போகிறாயா?” என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

அதனால் கோபம் கொண்ட திருமால், தனது சக்கராயுதத்தை அந்த கயாசுரன் மேல் ஏவினார். திருமாலின் சுதர்சனச் சக்கரம் அவனது உடலை மூன்று பகுதிகளாக வெட்டியது. அவனது தலைப்பகுதி விழுந்த இடம் பத்ரிநாத், அவனது கால் பகுதி விழுந்த இடம் கயா, அவனது உடல் பகுதி விழுந்த இடம் இந்த நைமிசாரண்யம் ஆகும்! இத்தலத்தில் நற்செயல்கள் செய்ய வருவோருக்குத் தடைகள் ஏற்பட்டால், அதைத் திருமால் தீர்த்தருள்வார்!” என்று கூறினார்.

“இந்தத் தலத்துக்கு வேறு ஏதேனும் பெருமைகள் உண்டோ?” என்று முனிவர்கள் கேட்க, “ஆம்! வில்வலன் என்ற அசுரன், இங்கு தவம் புரிந்து வந்த முனிவர்களை மிகவும் துன்புறுத்தினான். அப்போது கண்ணனின் அண்ணனான பலராமன் இங்கே வந்து அவ்வசுரனைக் கொன்று முனிவர்களைக் காத்தருளினார்!” என்று விடையளித்தார் பிரம்மா.

அது மட்டுமின்றி, “இந்த நைமிசாரண்யத்தில் அமர்ந்து தான் வேத வியாசர் வேதத்தை நான்காகப் பிரித்தார். இங்கு தான் வியாசர் மகாபாரதத்தைத் தமது சீடர்களுக்கு உபதேசித்தார். பதினெட்டு புராணங்களும் இங்கு தான் இயற்றப்பட்டன இத்தகைய பெருமை படைத்த நைமிசாரண்ய க்ஷேத்திரமே நீங்கள் தவம் புரிவதற்கேற்ற இடம்!” என்றார் பிரம்மா.

பிரம்மாவின் அறிவுரைப் படி சௌனகரும் மற்ற முனிவர்களும் அவ்விடத்தில் தவம் புரிய, அவர்களின் தவத்துக்கு உகந்த திருமால், புண்டரீக வல்லித் தாயாரோடு தேவராஜப் பெருமாளாக வந்து அவர்களுக்குக் காட்சி அளித்தார். இறைவனைத் தரிசித்து மிகவும் பரவசம் அடைந்த முனிவர்கள், “நீங்கள் எப்போதும் இந்தத் திருத்தலத்தில் குடி கொண்டிருக்க வேண்டும்!” என வேண்டினார்கள்.

“நான் இங்கே காட்டின் வடிவத்திலேயே இருப்பேன். முனிவர்களே! நீங்களும் மரங்களின் வடிவில் என்னோடு இங்கே இருங்கள்!” என்று கூறினார். “காட்டின் வடிவமா?” என்று முனிவர்கள் வியக்க, “புஷ்கரம் எனும் க்ஷேத்திரத்தில் தண்ணீரின் வடிவில் நான் இருக்கிறேன். திருவேங்கடத்தில் மலையாகவே நான் இருக்கிறேன். அது போல் இங்கே காட்டின் வடிவில் நான் இருப்பேன்!” என்று சொன்னார் திருமால். அவ்வாறே இன்றும் நூற்றெட்டு திவ்ய தேசங்களுள் ஒன்றான நைமிசாரண்யத்தில் காடு வடிவில் திருமால் காட்சி அளித்து அருள்புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்.

இந்த வரலாற்றிலிருந்து, தனது பக்தர்களுக்கு அருள்புரிவதற்காக, காடு, மலை, நதி எனப் பல்வேறு வடிவங்களில் திருமால் காட்சி தருகிறார் என்பதை உணர முடிகிறதல்லவா? காடு தன் வடிவம் என்று நைமிசாரண்யத்திலும், மலை தனது வடிவம் என்று திருவேங்கடத்திலும், தண்ணீர் தனது வடிவம் என்று புஷ்கரத்திலும் காட்டிய திருமால், விஸ்வரூபம் எடுத்த போது காடு, மலை, நதி மட்டுமின்றி, உலகிலுள்ள அனைத்துமே தனது வடிவமாக இருப்பதைக் காட்டியருளினார்.

‘ஏகரூப:’ என்றால் ஒரே வடிவம் கொண்டவர் என்று பொருள். ‘நைகரூப:’ என்றால் பலவிதமான வடிவங்களை உடையவர் என்று பொருள். காடு, மலை, நதி உள்ளிட்ட உலகிலுள்ள அனைத்துமே தனது வடிவங்களே என்பதை விச்வரூபத்தின் வாயிலாகத் திருமால் நமக்கு உணர்த்தியதால், விச்வரூபம் எடுத்த திருமால் ‘நைகரூப:’ என்றழைக்கப்படுகிறார். அதுவே ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 272-வது திருநாமம்.“நைகரூபாய நமஹ” என்று தினமும் சொல்லி வரும் அன்பர்கள், அனைத்திலும் திருமால் உறைந்திருப்பதை உணர்வார்கள்.

(தொடர்ந்து நாமம் சொல்வோம்)

தொகுப்பு: திருக்குடந்தை டாக்டர்: உ.வே.வெங்கடேஷ்

மேலும் செய்திகள்

Like Us on Facebook Dinkaran Daily News
  • mumbaitrain22

    7 மாதத்திற்கு பிறகு மும்பை மின்சார ரயிலில் பெண்கள் உற்சாக பயணம்!: 4 மகளிர் சிறப்பு ரயில்களும் இயக்கம்..!!

  • dinosauregg22

    பெரம்பலூரில் தோண்ட தோண்ட கிடைத்த ‘டைனோசர்’ முட்டைகள்!: ஒன்னு இல்ல ரெண்டு இல்ல.. ‘மிரள’ வைத்த எண்ணிக்கை..வியப்பில் பொதுமக்கள்..!!

  • locusts22

    எத்தியோப்பியாவில் வெட்டுக்கிளிகள் அட்டகாசம்!: 25 ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவிற்கு உணவு பயிர்கள் நாசம்..விவசாயிகள் வேதனை..!!

  • rainbowtree22

    உலக பொறியாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்த பிலிப்பைன்ஸ் ரெயின்போ ட்ரீ டவர்!: கண்கவரும் புகைப்படங்கள்

  • vietnam22

    வியட்நாமை துவம்சம் செய்த கனமழை!: வெள்ளம், நிலச்சரிவு போன்ற இயற்கைபேரிடர்களில் சிக்கி 111 பேர் பலி.. பலர் மாயம்..!!

படங்கள் வீடியோ கல்வி சினிமா ஜோ‌திட‌ம்