தொலைந்து போகும் குழந்தைகள் பின்னணி பயங்கரங்கள்

Date: 2015-01-30@ 10:19:35

சிக்னல்களிலும் தெருமுனைகளிலும் அந்தப் பெண்களை நீங்கள் பார்க்கலாம். நமக்குத் தொடர்பற்ற அந்நிய முகம்... நம்பிக்கையை உருவாக்காத செயல்பாடுகள்... கார் கண்ணாடியைத் தட்டி பரிதாபமாக கையேந்துவார்கள். தோளில் இடவலமாகக் கட்டப்பட்ட துணி தொட்டிலில் ஒரு குழந்தை மயங்கிக் கிடக்கும். அக்குழந்தை மேல் ஈயும் எறும்பும் ஓடி விளையாடும். எந்த உணர்வுமின்றி கிடக்கும் அந்தக் குழந்தையைக் காட்டி, “பால் வாங்கணும்மா...' என்று இறைஞ்சுவார்கள்.

அவர்கள் மீது பரிதாபம் வருகிறதோ இல்லையோ, அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்ததும் பலருக்கு தாய்மை சுரந்து விடும். ஐந்தோ பத்தோ கொடுத்து விட்டு கடந்து வந்திருப்பீர்கள். பிறிதொருமுறை அந்தப் பெண்ணை அந்த இடத்தில் பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒருவேளை பார்க்க வாய்த்திருந்தால், அந்தப் பெண்ணின் தோள் துணி தொட்டிலில் அதே குழந்தைதான் கிடந்ததா? நிச்சயமாக வாய்ப்பில்லை!  

ஆமாம்... உறையத்தான் வைக்கிறது அந்தச் செய்தி. இதுபோன்ற பெண்களின் தோளில் மயங்கிக் கிடக்கும் அந்தக் குழந்தை நிச்சயமாக அந்தப் பெண்ணின் குழந்தையாக இருக்க வாய்ப்புகள் குறைவு. எங்கோ ஒரு குடும்பம் அந்தக் குழந்தையை தொலைத்து விட்டு தவித்துக் கொண்டிருக்கலாம். பாலும் பருப்புமாக ஊட்டி, தங்கமும் வைரமுமாக போட்டு அழகு பார்த்த அந்தக் குழந்தையே அப்பெண்ணின் தொட்டிலில் உணர்வற்றுக் கிடக்கலாம்.

குழந்தைகளைக் கடத்தி, மயங்கச் செய்து அதைக் காட்டி பிச்சையெடுப்பது குழந்தை கடத்தல் நெட்வொர்க்கின் ஒரு அங்கம் என்கிறார்கள் விவரமறிந்தவர்கள். இந்த உலகின் எளிய உயிரினம் - குழந்தைகள்தான். போர் தொடங்கி, குடும்பச் சண்டை வரை அனைத்திலும் இலக்காவது குழந்தைகள்தான். அவர்களுக்கு குரலில்லை... இந்த உலகத்தில் மதிப்பில்லை. அவர்களை எவரும் எளிதாக வதைக்கலாம். குழந்தைகள் மீது ஏவப்படும் ஆகப்பெரிய வன்முறை கடத்தல். 2011ம் ஆண்டில் இருந்து 2014 வரை இந்தியாவில் 3.25 லட்சம் குழந்தைகள் காணாமல் போயுள்ளனர்.

இவர்களில் 55% பெண் குழந்தைகள். ஒவ்வொரு 8 நிமிடத்துக்கும் ஒரு குழந்தை காணாமல் போவதாக தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் தெரிவிக்கிறது. சராசரியாக இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு 45 ஆயிரம் குழந்தைகள். மிகப்பெரும் வன்முறை தேசமாக அறியப்படும் பாகிஸ்தானில் கூட ஆண்டுக்கு 3 ஆயிரம் குழந்தைகள்தான் காணாமல் போகிறார்கள்.

உலகின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட சீனாவில் ஆண்டுக்கு 10 ஆயிரம் குழந்தைகளே தொலைந்து போகிறார்கள். கனிவுக்கும் கருணைக்கும் பெயர்போன இந்தியாவிலோ 45 ஆயிரம் குழந்தைகள்... இந்தியாவில் குழந்தைக் கடத்தல் அதிகம் நடப்பது மகாராஷ்டிராவில். அங்கு கடந்த மூன்றரை ஆண்டுகளில் 50 ஆயிரத்துக்கும் அதிக குழந்தைகள் காணாமல் போயுள்ளனர்.

இதில் 10 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பெண் குழந்தைகளும் அடக்கம். மத்தியப்பிரதேசத்தில் 15 ஆயிரத்துக்கும் அதிக பெண் குழந்தைகள், 9 ஆயிரம் சிறுவர்கள்; டெல்லியில் 10,581 பெண் குழந்தைகள், 9,367 ஆண் குழந்தைகள்; ஆந்திராவில் 11,625 பெண் குழந்தைகளும், 6,915 ஆண் குழந்தைகளும் காணாமல் போய் உள்ளார்கள். இவற்றில் சரிபாதிக் குழந்தைகளின் நிலை என்னவென்றே தெரியவில்லை.

தமிழகத்தில் கடந்த ஆண்டில் மட்டும் 810 குழந்தைக் கடத்தல் வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. இதில் 136 பேர் 15 - 18 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள். மற்ற அனைவரும் 10 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகள். கடந்த மூன்றரை ஆண்டுகளில் மொத்தம் 2,980க்கும் மேற்பட்டோர் காணாமல் போயுள்ளார்கள். இதில் 1,700 பேர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். மற்றவர்களின் நிலை என்னவென்றே தெரியவில்லை.

குழந்தைகளை யார் கடத்துகிறார்கள்? குழந்தைகள் ஏன் கடத்தப்படுகிறார்கள்? கடத்தப்படும் குழந்தைகள் எங்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள்?

அடையாறு பகுதி துணை ஆணையாளராகவும் தமிழ்நாடு காவல்துறை உயர் பயிற்சியகத்தின் முதல்வராகவும் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவரும், குழந்தைக் கடத்தல் பற்றி பல்வேறு ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு நூல்கள் எழுதியவருமான வீ.சித்தண்ணனிடம் கேட்டோம்.

“குழந்தைக் கடத்தல் விவகாரத்தில் பல்வேறு காரணங்கள், வழிகள், சூழல்கள் இருக்கின்றன. இந்தியாவில் யார் குழந்தை என்பதற்கு ஒவ்வொரு சட்டமும் ஒவ்வொரு விதமான வரையறை வைத்திருக்கிறது. பொதுவாக 18 வயதுக்கு உட்பட்ட எல்லோரும் குழந்தைகள் என்று கொள்ள முடியும். பெண் குழந்தைகள் 6 வயது வரை அம்மாவின் பாதுகாப்பில் தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால், 18 வயது வரை இயற்கை பாதுகாவலர் (நேச்சுரல் கார்டியன்) தந்தைதான்.

குழந்தைக்குச் சாதகமான எந்தச் செயலாக இருந்தாலும் தந்தை முடிவு செய்யலாம். குழந்தைக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் எதையும் பெற்றோர் உள்பட யாரும் செய்ய முடியாது. இப்படித்தான் நம் சட்டம் சொல்கிறது. உதாரணத்துக்கு குழந்தையின் பேரில் ஒரு சொத்து வாங்கலாம். குழந்தையின் பேரில் இருக்கும் சொத்து விற்கப்பட வேண்டும் என்றால் நீதிமன்றத்தின் அனுமதி பெற வேண்டும்.

18 வயதுக்குக் கீழான பெண்கள் தான் விரும்பியோ, ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பினாலோ, ஆசை வார்த்தைகளை நம்பியோ ஒரு இளைஞனை திருமணம் செய்தாலோ, வீட்டை விட்டு வெளியேறினாலோ அது செல்லுபடியாகாது. அது அவளின் தந்தைக்கு எதிரான குற்றமாகவே பார்க்கப்படும். அக்குற்றம் கிட்நாப்பிங் எனப்படும் ‘கவர்ந்து கடத்துதல்’ என்ற அடிப்படையிலேயே வழக்காகப் பதிவு செய்யப்படும்.

அதாவது, 18 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தை என்று கருதத்தக்க பெண்ணோ, ஆணோ சுயமாக சிந்தித்து முடிவெடுக்க முடியாது. இந்தியாவில் பதிவாகும் கடத்தல் வழக்குகளில் 70% இப்படியான காதல் சார்ந்த கடத்தல் வழக்குகள்தான். இப்படி கடத்தப்படும் பெண் குழந்தைகள் ஏமாற்றப்பட்டு பாலியல் தொழில் போன்ற அபாயங்களில் தள்ளப்படும் அவலம் நிறைய நடக்கிறது. சிறுபிள்ளைகளைக் கடத்தும் செயல் பல்வேறு வழிகளில் நடக்கிறது.

பிரசவம் நடக்கும் மருத்துவமனையிலேயே கடத்துவது, பள்ளிக்குச் செல்லும் போது கடத்துவது, வீட்டுக்கு அருகில் விளையாடும் நேரத்தில் கடத்துவது என வெவ்வேறு கடத்தல் நிலைகள் உள்ளன. இதுபோன்ற கடத்தலில் யார் ஈடுபடுகிறார்கள் என்பது சம்பவத்தைப் பொறுத்தது. குழந்தை இல்லாத தம்பதிகளுக்கு விற்பதற்காக குழந்தைகளைக் கடத்துவது முதல் வகை. அண்மைக்காலமாக இது ஒரு நெட்வொர்க்காக நடக்கிறது.

பல மட்டங்களில் இதன் வேர் நீள்கிறது. மருத்துவமனையில், உரியவர்கள் அசந்திருக்கும் போது உறவுக்காரர்களைப் போல வந்து குழந்தையை தூக்கிச் சென்று விடுவார்கள். ஒருசில மணி நேரங்களில் அந்தக் குழந்தை விற்பனை செய்யப்பட்டு விடும். அரசு மருத்துவமனை வளாகங்களே இவர்களின் இலக்கு. அட்டெண்டர்கள், ஊழியர்கள் போல தங்கியிருந்து நோட்டம் விடுவார்கள்.

இன்னொரு வகை, சொத்துக்காக கடத்தப்படுவது. பள்ளி செல்லும் போதோ, விளையாடும் போதோ ஏதாவது ஆசை வார்த்தைகளைக் கூறி குழந்தையைக் கடத்திச் சென்று பெற்றோரை மிரட்டி பணம் பறிப்பது. இதில் பெரும்பாலும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் தெரிந்தவர்களே ஈடுபடுவார்கள். அல்லது ரவுடிகள்... மூன்றாவது வகைதான் கொடுமையானது.

குழந்தையைக் கடத்திச் சென்று அதை மூலதனமாக்கி பிச்சையெடுப்பது, உடலில் சூடு போட்டு காயங்களை உருவாக்கிப் பிச்சையெடுக்க வைப்பது, குவாரிகளில் கொத்தடிமைகளாக்குவது, தொழிற்சாலைகளில் வேலைக்குப் போடுவது என பல கொடூரங்களில் குழந்தைகளை தள்ளி விடுவார்கள். பெண் குழந்தைகளாக இருந்தால் பாலியல் தொழிலில் தள்ளி விடுவார்கள். இதில் சிக்கியவர்கள் மீளவே முடியாது.

போதைப்பொருள் உள்ளிட்ட பழக்கங்களை பயிற்றுவித்து நிரந்தரமாக அந்த படுகுழியில் தள்ளிவிடுவார்கள். பெரும்பாலும் கடத்தப்படும் பெண் குழந்தைகளில் 50 முதல் 70 சதவிகிதம் குழந்தைகள் பாலியல் தொழிலில்தான் தள்ளப்படுகிறார்கள். 1989ல் மும்பை ரெட்லைட் பகுதியில் ஏராளமான தமிழ்ப் பெண்கள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்படுவதாக கிடைத்த தகவலின் அடிப்படையில், தமிழக போலீஸ் நீதிமன்ற உத்தரவு பெற்று அங்கு அதிரடி ஆய்வு நடத்தியது.

நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தமிழக பெண்களை மீட்டு தனி ரயில் பெட்டியில் அவர்களை தமிழகத்துக்கு அழைத்து வந்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலும் 18 வயதுக்கு உட்பட்ட பெண்களே இருந்தார்கள். இதுதவிர உறுப்புகள் எடுப்பதற்காகவும் கேளிக்கைகளுக்காகவும் கடத்தப்படுவதும் நடக்கிறது. இந்தியாவின் எல்லைப்புறங்களில் வசிக்கும் குழந்தைகள் அண்மைக்காலமாக ‘கேமல் ரேசிங்’ எனப்படும் ஒட்டகச் சவாரிக்காக கடத்தப்படுகிறார்கள்.

இதற்கு பெரும்பாலும் ஆண் குழந்தைகளே இலக்கு. குழந்தைகள் எடை குறைவாக இருப்பதால் ஒட்டகம் வேகமாக ஓடும். குழந்தைகளின் அலறல் இன்னும் அதை ஆவேசமாக்கும். அதனால் இந்த விளையாட்டில் குழந்தைகள் பெரிதும் விரும்பப்படுகிறார்கள். பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கும் பொருட்டு குழந்தைகளை கடத்துவதும் ஆங்காங்கே நடக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் கோவையில் 2 குழந்தைகள் கடத்தப்பட்டார்கள்.

ஆங்காங்கே சிறுமிகள் கடத்தப்பட்டு வல்லுறவு செய்யப்படும் சம்பவங்கள் நடக்கின்றன. போதைப்பொருள் கடத்துவதற்காக, போராளிகளாக்குவதற்காக கடத்துவது, செக்ஸ் டூரிஸம் நடக்கும் பகுதிகளுக்குக் கடத்துவதெல்லாம் இந்தியாவில் இல்லை. வெளிநாடுகளில் நடக்கிறது. குழந்தைக் கடத்தலை கொலைக் குற்றத்துக்குச் சமமாக கருதி விரைந்து விசாரிக்க வேண்டியது அவசியம்.

ஒரு குழந்தை தொலைந்து போனால் அடுத்த 2 மணி நேரம் மிகவும் முக்கியமானது. உடனடியாக காவல்துறையின் கவனத்துக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும். இதன் மூலம் எல்லாப் பகுதியையும் அலர்ட் செய்ய முடியும். செக்போஸ்ட்களை அலர்ட் செய்ய முடியும். பேட்ரால் வாகனங்கள் கண்காணிப் பில் இறங்கும். தமிழக காவல்துறையில் ரெட் பிரிகேட், ப்ளூ பிரிகேட் ஆகிய பைக் டீம்கள் உண்டு. அவர்களும் அலர்ட் ஆக முடியும்.

கடத்தப்பட்ட சில குழந்தைகள் செக்போஸ்ட்களில் வைத்து மீட்கப்பட்ட வரலாறு உண்டு. பொதுவாக கடத்தல் வழக்கை கையாள்வதில் காவல்துறையினர் குழப்பத்துக்கு உள்ளாகிறார்கள். உடனடியாக வழக்குப் பதிவு செய்வதில்லை. 'வெயிட் பண்ணுங்க... எங்காவது போயிட்டு திரும்ப வந்திடும்' என்று பெற்றோரை ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டே காலம் தாழ்த்துவார்கள். அல்லது அன்-அஃபிஷியலாகத் தேடுவார்கள். ஒரு முடிவுக்கு வந்து எஃப்.ஐ.ஆர். போட்டு புலன் விசாரணையை தொடங்கவே பெரிய தாமதமாகி விடுகிறது.

இதற்கு வேறு சில காரணங்கள் உள்ளன. காவல்துறைக்கு கடும் பணிச்சுமை. அவர்களுக்கு ஆக்டோபஸ் மாதிரி ஆயிரம் கரங்கள் இல்லை. அமெரிக்காவில் 1,000 மக்களுக்கு 13 காவல்துறையினர் இருக்கிறார்கள். இங்கிலாந்தில் பனிரெண்டரை காவல்துறையினர். பிரான்சிலும் கிட்டத்தட்ட இங்கிலாந்து நிலைதான். இந்தியாவில் 1,000 மக்களுக்கு வெறும் 2.2 போலீஸ்தான். தமிழ்நாட்டில் அதைவிடவும் மோசம்.

மொத்தம் 1,450 காவல் நிலையங்கள், 190 அனைத்து மகளிர் காவல்நிலையங்கள் உள்ளன. ஆயுதப்படை உள்பட அனைத்துப் பிரி¢வையும் சேர்த்தால் 1 லட்சத்து 27 ஆயிரம் போலீசார் இருக்க வேண்டும். 25 ஆயிரம் போலீஸ் பற்றாக்குறை இருக்கிறது. இங்கு 1,000 பேருக்கு 1.1 போலீஸ்தான் இருக்கிறார்கள். மக்கள்தொகை அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. அதற்கு தகுந்தவாறு காவல்துறை புதுப்பிக்கப்படுவதில்லை.

குழந்தை காணவில்லை என்று பதிவாகும் 5 வழக்குகளில் பெரும்பாலும் 2 குழந்தைகள் தானாகவே திரும்ப வந்து விடுகிறார்கள். அப்படியொரு எதிர்பார்ப்பில் பிற வழக்குகளையும் அப்படியே விட்டு விடுகிறார்கள். சராசரியாகப் பார்த் தால் 25% வழக்குகளைக் கூட விசாரித்து கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லை. குழந்தைக் கடத்தல் சார்ந்த ஒரு வழக்கைப் பதிவு செய்தால் சார்ஜ்சீட் போட்டு 3 மாதத்தில் முடிக்க வேண்டும் என்று சட்டம் இருக்கிறது.

நடைமுறை அப்படியில்லை. 12, 13 வயதில் ஒரு பெண் கடத்தப்பட்டு பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறாள் என்றால் அந்த வழக்கு விசாரணைக்கு வரவே ஆறேழு ஆண்டுகளாகி விடுகிறது. அப்போது அந்தப்பெண் 18, 19 வயதை நெருங்கி யிருப்பாள். கிட்டத்தட்ட அந்த சம்பவத்தையே மறந்து புதுவாழ்க்கையை நோக்கி நகரும்போது மீண்டும் வழக்கு அந்த நினைவை தூசு தட்டுகிறது. 'ஏன் இனிமேல் அதை நினைக்க வேண்டும்Õ என்ற எண்ணத்தில் சாட்சி சொல்லக்கூட செல்லாமல் விட்டு விடுவார்கள்.

அந்த வழக்கு அப்படியே நீர்த்துப்போகும். குற்றவாளி தப்பி விடுவான். பெரும்பாலும் 25 முதல் 30% வழக்குகளில்தான் தண்டனை வழங்கப்படுகின்றன. முதலில் பெற்றோருக்கு விழிப்புணர்வு வரவேண்டும். பள்ளிக்கல்வியின் வழியாக குழந்தைகளுக்கு விழிப்புணர்வையும் நம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் தரவேண்டும். சோசியாலஜி புத்தகத்தில் சுய பாதுகாப்பு பற்றி ஒரு பாடத்தையே சேர்க்கலாம்.

அடுத்து குழந்தைக் கடத்தலை தடுக்க, குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க, குழந்தைக் கடத்தல் வழக்குகளை கையாள காவல்துறைக்கு முறையான பயிற்சிகளை வழங்க வேண்டும். சினிமாக்கள், ஊடகங்களில் குழந்தைக் கடத்தல் பற்றி அக்குவேறு ஆணி வேறாக காட்டுகிறார்கள். அதுவே கடத்தல்காரர்களுக்குப் பாடமாக அமைகிறது. படைப்பாளிகள் சுய கட்டுப்பாட்டோடு நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

குழந்தைக் கடத்தல் தடுப்புக்காக காவல்துறையில் நிபுணத்துவம் பெற்ற அதிகாரிகளைக் கொண்ட தனி விங்க் தொடங்க வேண்டும். குழந்தைக் கடத்தலை கடும் குற்றமாகக் கருதி தண்டனையின் அளவைக் கூட்ட வேண்டும். குழந்தையைத் தொலைத்து விட்டு தவிக்கும் பெற்றோரின் மனநிலையில் இருந்தே இந்த விவகாரத்தை அணுக வேண்டும்...' என்கிறார் சித்தண்ணன்.

சென்னை, வேலூர், சேலம், கிருஷ்ணகிரி ஆகிய 4 மாவட்டங்களில் அதிக அளவில் குழந்தைக் கடத்தல் நடைபெறுகிறது. போக்குவரத்து வசதிகள் மிகுந்திருப்பதால் இந்தியாவில் குழந்தை கடத்தல் நெட்வொர்க், சென்னையை தங்கள் களமாக பயன்படுத்துவதாகவும் சொல் கிறார்கள். குழந்தைகள் கொலை செய்யப்படுவதில் இந்தியாவில் தமிழகம் மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கிறது.

தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் அறிக்கைப்படி ஆண்டுதோறும் மகாராஷ்டிரத்தில் 141 குழந்தைகளும், உத்தரப் பிரதேசத்தில் 96 குழந்தைகளும், தமிழகத்தில் 90 குழந்தைகளும் கொலை செய்யப்படுகின்றனர். வெளிநாடுகளில் குழந்தை இல்லாத தம்பதியினர் இந்தியக் குழந்தைகளை பெரிதும் விரும்புவதாக அறிக்கைகள் சொல்கின்றன. சில தொண்டு நிறுவனங்கள் இந்தியக் குழந்தைகளை வெளிநாட்டு பெற்றோருக்கு விற்பதாகவும் புகார்கள் எழுந்துள்ளன.

குறிப்பிட்ட ஒரு நிறுவனம் மட்டும் தத்துக்கொடுப்பதாகக் கூறி 120க்கும் அதிக குழந்தைகளை விற்பனை செய்திருப்பது சமீபத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. கடந்த சில ஆண்டுகளில் மட்டும் 300க்கும் அதிக இந்திய குழந்தைகள் அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா, நெதர்லாந்து, குயின்ஸ்லாந்து ஆகிய நாடுகளுக்கு கடத்தப்பட்டிருப்பதாக புலனாய்வு அமைப்புகள் சொல்கின்றன. “தத்தெடுப்பு என்ற பெயரில் ஏராளமான குழந்தைகள் விற்கப்படுகின்றன.

இதைக் கண்காணிக்கிற அமைப்புகள் இல்லை என்பதே இந்நிலைக்குக் காரணம்' என்கிறார் குழந்தைகளின் பங்கேற்பை உறுதி செய்யும் கூட்டமைப்பின் மாநில அமைப்பாளர் சி.நம்பி. “தத்தெடுப்பு மையங்கள் உருவாக்கப்பட்டதே கைவிடப்படும் அல்லது பெற்றோரை இழக்கும் குழந்தைகளுக்கு தகுதி வாய்ந்த பெற்றோரை கண்டுபிடித்து தத்துக் கொடுப்பதற்காகத்தான். ஆனால், அங்கு நிறைய தவறுகள் நடக்கின்றன. முதலில் அதை முறைப்படுத்த வேண்டும்.

குழந்தை விற்பனைதான் குழந்தைக் கடத்தலின் அடிப்படையாக இருக்கிறது. சிறு வயது குழந்தைகளுக்கு விலை அதிகமாகிறது. அதனால்தான் மருத்துவமனையை குறி வைக்கிறார்கள். ஏழைகளால் எதையும் செய்ய முடியாது என்பதால் அரசு மருத்துவமனையில் கை வைக்கிறார்கள். பிச்சை எடுப்பது, பாலியல் தொழிலில் தள்ளுவது போல, இங்கிருந்து கடத்தப்படும் குழந்தைகள் அடையாளம் தெரியாத பகுதிகளில் லேபர்களாகவும் மாற்றப்படுகிறார்கள்.

வீட்டுவேலைகளுக்கும் விற்கப்படுகிறார்கள். வட இந்தியாவில் நடக்கும் போர்வெல் வேலைகளிலும் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள். பஞ்சாப், ஹரியானா மாநிலங்களில் வேளாண்மைப் பணிகளுக்கும் விற்பனை செய்யப்படுகிறார்கள். ஆந்திரா, மகாராஷ்டிர மாநிலங்களில் நடக்கும் மிட்டாய் தயாரிப்புத் தொழில்களுக்காகவும் இங்கிருந்து குழந்தைகள் கடத்தப்படுகிறார்கள்.

குறிப்பாக உசிலம்பட்டி, மதுரை, விருதுநகர் பகுதிகளில் இருந்து குழந்தைகள் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள். யாரும் அறியாமல் கடத்துவது ஒருபுறம் இருக்க பெற்றோரிடம் ஆசை வார்த்தைகள் கூறி, பணம் கொடுத்து அழைத்துச் செல்வதும் உண்டு. இந்த தொழிலுக்கு செல்லும் குழந்தைகள் பெரும் கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். 18 - 20 மணி நேரம் வேலை செய்யத் தூண்டுவது, தூங்கினால் மேலே எண் ணெய் ஊற்றுவது, சூடு வைப்ப தெல்லாம் நடக்கிறது.

சர்க்கஸ் கம்பெனிகளுக்காகவும் குழந்தைகள் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள். இங்கிருந்து கடத்தப்படுவது போலவே, வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் இருந்து தென்னிந்தியாவுக்கு கொத்தடிமை பணிகளுக்கு ஏராளமான குழந்தைகள் கடத்தப்படுகிறார்கள். கோவை அருகில் செயல்படும் ஒரு குழந்தைகள் இல்லத்தில் 500 பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள்.

அதில் 2ல் 1 பங்கு குழந்தைகள் வடக்கு/வடகிழக்கு குழந்தைகள். அவர்கள் எப்படி இங்கு வந்தார்கள் என்ற கேள்விக்கு விடை தெரியவில்லை. குழந்தைக் கடத்தலை தடுக்க முதலில் குழந்தைகள் என்றால் யார் என்று சட்டப்படி வரையறை செய்ய வேண்டும். குழந்தைத் தொழிலாளர் ஒழிப்பு சட்டம், குழந்தை திருமணச் சட்டம், கல்வி உரிமைச் சட்டம் என ஒவ்வொரு சட்டமும் ஒவ்வொரு வரையறையை வைத்திருக்கிறது.

அனைத்தையும் திருத்தி, 18 வயதுக்கு உட்பட்ட அனை வரும் குழந்தைகளே என்று அமலாக்கம் செய்ய வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு கட்டாயக் கல்வி வழங்க வேண்டும். கடத்தலைத் தடுக்க  வலுவான தனிச் சட்டம் கொண்டு வரவேண்டும்... என்கிறார் நம்பி. குழந்தைகளைத் தொலைப்பதென்பது ஆகப்பெரிய துயரம். மரணத்தை விடவும் கொடூர வலி. அந்த வலியை வார்த்தைகளால் சித்தரிக்க முடியாது. இப்படி ஆயிருக்குமோ, அப்படி ஆயிருக்குமோ என்ற சிந்தனையே உயிரை வதைக்கும்.

குழந்தைக் கடத்தலை ஒரு குடும்பத்தின் விவகாரமாக சுருக்கிப் பார்க்கப் பழகி விட்டோம். கொஞ்சம் வருத்தம், சிறிய பரிதாபம் மிஞ்சிப் போனால் ஒரு சொட்டு கண்ணீர்... இதோடு கடந்து விடுகிறோம். குழந்தைக் கடத்தலின் பின்னணியோ மிரள வைக்கிறது. எல்லோரைச் சுற்றிலும் ஒரு பாதுகாப்பின்மை படர்ந்து கிடக்கிறது. இதை அனைவரும் உணர வேண்டும். அரசு இந்த விவகாரத்தில் தனிக் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

கண் வையுங்கள்:

* குழந்தைதான் உங்களின் உண்மையான சொத்து. குழந்தையின் மீது உங்கள் கவனமும் ஈடுபாடும் முழுமையாக இருக்க வேண்டும்.

* குழந்தையின் செயல்பாடுகளைக் கண்காணியுங்கள். அவர்களுடன் மனம் விட்டுப் பேசுங்கள். அவர்கள் கூறும் செய்திகளை காதும் மனமும் கொடுத்துக் கேளுங்கள். பள்ளியில், வரும் வழியில் என்னென்ன நடந்தது என்று சொல்லச் செய்யுங்கள். எதற்காகவும் குழந்தையை மிரட்டாதீர்கள். பயமுறுத்தாதீர்கள். அந்நியர்களிடம் எச்சரிக்கையாக பழகும் வழிமுறைகளை இயல்பாக சொல்லிக் கொடுங்கள். 'புடிச்சுக்கிட்டுப் போயி கண்ணை நோண்டிருவான், கிட்னியை பறிச்சுருவான்' என்றெல்லாம் மிகைப்படுத்திப் பேசி குழந்தையை குழப்பத்துக்கு ஆளாக்காதீர்கள். பிறகு அவர்கள் எவரையுமே அணுகத் தயங்கி முடங்கி விடுவார்கள். தைரியமாக எதிர்கொள்ளும் வழிமுறைகளை சொல்லிக் கொடுங்கள்.

* வீட்டில் செக்யூரிட்டி கேமரா வைப்பது பாதுகாப்பானது. பள்ளி யிலும் சிசிடிவி கேமரா அவசியம். வளாகம், நுழைவுவாயில், பார்க்கிங் பகுதிகளில் கட்டாயம் கேமரா வைக்க வேண்டும்.

* பள்ளிக்கு குழந்தைகளை வாகனத்தில் அனுப்பினால் டிரைவர், உதவியாளர் பற்றி முழுத் தகவலையும் கேட்டறிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்களுக்கு குற்றப் பின்னணி இருந்தால் அந்த வாகனத்தில் குழந்தைகளை அனுப்பாதீர்கள். நீங்களே கொண்டு விட்டு அழைத்து வருவீர்கள் என்றால் பக்கத்து வீட்டுக்காரர், தெரிந்தவர்கள் மூலம் பள்ளியில் இருந்து குழந்தையை அழைத்து வரப் பழக்காதீர்கள். நீங்கள் மட்டுமே அழைத்து வாருங்கள். அழைத்து வரும் ஆள் அடிக்கடி மாறும் பட்சத்தில் யார் வந்து அழைத்தாலும் ஆசிரியைகள் குழந்தையை விட்டுவிடுவார்கள். அந்தத் தவறை எப்போதும் செய்யாதீர்கள். அப்பாவோ, அம்மாவோ மட்டும் குழந்தைகளை கையாள்வது நல்லது.

* இப்போதெல்லாம் பீட்சா, கொரியர், சமையல் கேஸ், ரிப்பேர் மேன்கள், சேல்ஸ்மேன்கள் என வீடுகளின் கதவுகள் தட்டப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இப்படியான நபர்கள் வரும்போது ஏதும் விசாரிக்காமலே கதவு திறக்காதீர்கள். குழந்தைகளுக்கும் அதைப் பயிற்றுவியுங்கள். லேசாக சந்தேகம் வந்தாலும் அவர்களை வீட்டுக்குள் சேர்க்காதீர்கள்.

* வேலைக்காரர்கள், டிரைவர் களை சேர்க்கும்போது, மிகவும் கவனம் தேவை. அவர்களைப் பற்றி முழுமையாக விசாரியுங்கள். குற்றப் பின்னணி இருக்குமானால் தவிர்த்து விடுங்கள். புகைப்படம், அடையாள அட்டைகளை வாங்கி வைத்துக் கொள்ளுங்கள். வீட்டுக்கு அடிக்கடி வரக்கூடியவர்கள் பற்றி முழுமையாக விசாரித்து அறிந்து கொள்ளுங்கள். சம்பந்தமில்லாதவர்கள், வேற்றாட்கள், டிரைவர்கள், வேலைக்காரர்கள் முன்பு வெளியூர் பயணங்கள், பணம் நகை, சொத்து விவரங்களை பேசாதீர்கள்.  

* அறிமுகமில்லாதவர்கள் அழைத்தால் தவிர்க்க பழக்குங்கள். அவர்கள் தரும் சாக்லெட் போன்ற பொருட்களை வாங்கக்கூடாது என்று குழந்தைகளுக்கு கற்றுக் கொடுங்கள்.

* உங்கள் அலைபேசி, தொலைபேசி எண்களை குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக் கொடுங்கள். அவசரத்துக்கு அவசியப்படும்.  

* பொது இடத்தில் குழந்தைகள் தனியாக நிற்பதைக் கண்டால் உடனடியாக சைல்ட் லைன் எண் 1098, போலீஸ் எண் 100 ஆகியவற்றை அழைத்துத் தகவல் சொல்லுங்கள்.

* மருத்துவமனைகளில் பிரசவத்தின் போது எப்போதும் நெருங்கிய உறவுக்காரர்கள் உடன் இருக்க வேண்டும். எந்தச் சூழலிலும் குழந்தையை தனியாக விடாதீர்கள். சம்பந்தமில்லாத எவரையும் அருகில் சேர்க்காதீர்கள்.

* கடற்கரை, கேளிக்கை இடங்களுக்குச் செல்லும்போது குழந்தை யின் மீது கண் இருக்கட்டும்.

குழந்தைகள் தொலைந்து விட்டால்...

* உடனடியாக 100க்கு அழைத்து புகார் செய்யுங்கள். குழந்தை உடுத்தியிருந்த உடை, அங்க அடையாளங்களை தெளிவாகச் சொல்லுங்கள். உடனடியாக புகைப்படத்தை காவல்துறைக்கு மெயில் அனுப்புங்கள்.  

* சைல்டு ஹெல்ப்லைன் எண் 1098க்கு அழைத்து தகவல் சொல்லுங்கள். அவர்கள் சொல்லும் இமெயில் முகவரிக்கும் குழந்தையின் புகைப்படத்தை அனுப்புங்கள். அவர்கள் உங்கள் புகாரை உரிய அதிகாரிகளிடம் கொண்டு சேர்ப்பார்கள். எல்லாத் தரப்பையும் அலர்ட் செய்வார்கள்.

* 100ல் தகவல் சொன்னவுடன் அருகில் உள்ள காவல் நிலையத்தில் இருந்து வந்து உங்களிடம் புகார் பெறுவார்கள். அப்படி நடக்காத பட்சத்தில் காவல் நிலையம் சென்று புகார் கொடுங்கள்.

* கண்டிப்பாக புகாரை பதிவு செய்யச் சொல்லி எஃப்.ஐ.ஆர். காப்பி வாங்குங்கள். தர மறுத்தால் உயர் அதிகாரிகளிடம் புகார் செய்யலாம். சென்னை போன்ற நகரங்களில் காவல் துறை ஆணையருக்கு இமெயில் மூலமாகவே புகார் செய்ய முடியும்.

* யார் மீது சந்தேகம் என்பதை காவல்துறையிடம் தயங்காமல் தெரிவியுங்கள்.

வீட்டில் புதிதாக வேலைக்காரர்கள், டிரைவர்கள் சேர்த்தாலோ, வீட்டில் யாரையும் புதிதாக குடி வைத்தாலோ அவர்களைப் பற்றி விசாரித்து அறிய எளிய வழி உள்ளது....

சம்பந்தப்பட்டவர்களின் புகைப்படம், அடையாள அட்டை, முகவரி ஆகியவற்றை வாங்கி கமிஷனர் அலுவலகத்தில் உள்ள இன்டலிஜென்ஸ் போலீஸ் பிரிவில் வேண்டினால், உள்ளூர் காவல், இன்டலிஜென்ஸ், க்ரைம் பிராஞ்ச் ஆகிய 3 துறைகளும் இணைந்து அந்த நபரைப் பற்றிய தகவல்களை சேகரிப்பார்கள். குற்றப் பின்னணி இருந்தால் அது பற்றிய விவரம் உங்களுக்குத் தரப்படும். அதோடு, அந்த நபரைப் பற்றிய டேட்டா காவல்துறையில் பதிவாகிவிடும். பிற்காலத்தில் பிரச்னை ஏற்பட்டாலும் அது உதவும். காவல்துறையின் இந்த சேவைக்கு 1,000 ரூபாய் கட்டணம். புற நகர்ப்பகுதிகளில் உள்ளவர்கள் அந்தந்த காவல்நிலையங்களில் இந்த சேவையைப் பெறலாம்....

abortion pill procedures late term abortion pill having an abortion

Like Us on Facebook Dinkaran Daily News