SUN குழுமத்திலிருந்து வெளிவரும் காலை நாளிதழ்

பாலியல் கல்வி தேவையா?

2017-05-31@ 16:59:57

நன்றி குங்குமம் தோழி

பாலியல் குற்றங்கள் நிகழும் போதெல்லாம் ‘பாலியல் கல்வி வேண்டும்’ எனும் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கிறது. பாலியல் குறித்தான  சரியான புரிதலை நமது கல்வியின் வாயிலாக விதைப்பதின் மூலம் பாலின சமத்துவத்தை சாத்தியப்படுத்தலாம். இதன் மூலம்  பாலியல் குற்றங்களைக் களைய முடியும் என்பது அறிவுத்தளத்தில் இயங்குபவர்களின் வாதமாக இருக்கிறது. ஆனால்,  குழந்தைகளிடம் இன்னதைப் பேச வேண்டும், இன்னதைப் பேசக்கூடாது என்று ஒரு வரையறை இருக்கிறது.குழந்தைகளிடம் போய் ‘செக்ஸ்’ பற்றியெல்லாம் பேசலாமா என்பது வெகுஜன மக்களின் கேள்வியாக இருக்கிறது. பாலியல்  குற்றங்கள் பெருகிக் கொண்டிருக்கும் இச்சூழலில் ‘பாலியல் கல்வி’ குறித்து பேசுவதற்கான அவசியத்தை உணர வேண்டும்.பாலியல் கல்வியின் தேவையை நாம் எந்த நோக்கில் அணுக வேண்டும் என்று கல்வியியலாளர் ப்ரின்ஸ் கஜேந்திரபாபுவிடம்  கேட்டேன். ‘‘ஒரு சமூகம் எந்தளவுக்கு மேம்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் பொருத்துதான் அதற்கான பாடத்திட்டம் தீர்மானிக்கப்படும்.  நமது சமூகம் மேம்படவில்லை. இன்னமும் சாதிய பாகுபாடு, பெண்கள் மீதான வன்முறை என கீழ்மைப்பட்டுதான் இருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் பாலியல் கல்வி என்பதை நாம் பாலின சமத்துவம் என்பதாகத்தான் பார்க்க வேண்டும். தாய் - தந்தை  இருவரிடமும் குழந்தைகள் பாலியல் குறித்து உரையாட வேண்டும். ஆண் குழந்தைகளும் பெண் குழந்தைகளும் ஒன்றாக  உட்கார்ந்து படிப்பதை ஊக்குவிக்க வேண்டும். இருபாலினமும் ஒருவரை  ஒருவர் புரிந்து கொள்வதற்கான சூழலை உருவாக்க  வேண்டும்.ஆண்கள் பள்ளி,  பெண்கள் பள்ளி என்று பாலின ரீதியிலான பிரிவினை இல்லாமல் அனைத்து பாலினருக்குமான பள்ளிகளாக  மாற்ற வேண்டும். பாலியல் கல்வி என்பது வெறும் பாலுறவு சார்ந்த கல்வி மட்டுமல்ல... பாலினம் குறித்தான புரிதலை ஏற்படுத்தும்  கல்வியாக இருக்கும். திருநங்கைகளாக மாற்றமடைபவர்கள் சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள்.

பெற்றோரால்  விரட்டியடிக்கப்படுகிறார்கள். பாலினம் குறித்தான புரிதலை ஏற்படுத்தும்போது அவர்கள் இது போன்ற புறக்கணிப்புக்கு ஆளாக  மாட்டார்கள்.பால் உணர்வு சார்ந்த புரிதலை அந்தந்த வயதுக்கு தகுந்தாற்போல் ஏற்படுத்த வேண்டும். எந்தப் புரிதலையும் ஏற்படுத்தாமல்  வெறுமனே ‘குட் டச் பேட் டச்’ சொல்லிக் கொடுப்பதின் மூலம் எதிர்மறையான விளைவுகளை சந்திக்க நேரிடும். அக்குழந்தைக்கு  எதிர்பாலினத்தின்  மீதான வெறுப்பையும் பயத்தையும் ஏற்படுத்துவதாக அமைந்து விடும். பாலியல் கல்வி மூலம் பாலின  சமத்துவம் மற்றும் புரிந்துணர்வு ஆகியவை ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும்.

கல்வியின் வழியே இருபாலினத்துக்கும் சகோதர மனப்பான்மையை ஏற்படுத்தும்போது பாலியல் குற்றங்கள் குறைந்து போகும். கோ  எஜுகேஷனில் படித்து வரும் குழந்தைகளை விட, ஒரு பால் பள்ளியில் படித்து விட்டு வரும் குழந்தைகளுக்கு எதிர்பாலினத்தை  அணுகுவதில் பல சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. குழந்தையிலிருந்தே எதிர்பாலினத்தோடு பழகுவதை ஊக்குவிக்கும்போது இந்தச் சிக்கல்  ஏற்படாது.பாலியல் சார்ந்த விஷயங்களை வெளிப்படையாகக் கையாள வேண்டும். பூடகமாக அதனை கையாளும்போது அது ஆபத்தாக முடிய  வாய்ப்பிருக்கிறது. கேரளாவில் கல்லூரி மாணவர் குழு ஒன்று பல பள்ளிகளில் பெண்கள் பருவமெய்துதல் தொடர்பான  விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றனர். இது போன்ற முயற்சிகள்  வரவேற்கத்தக்கவை. பதின் பருவத்தில் உடலியல் சார்ந்து  நிகழும் மாற்றங்களைப்  பற்றியும், அது குறித்தான சந்தேகத்தையும் யாரிடம் கேட்பது எனத் தெரியாமல் பல குழந்தைகள்  திணறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இவர்களுக்கு பாலியல் கல்வி  அவசியம். கல்வியியலாளர்கள், பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் என பலரிடமும்  கலந்தாலோசித்து  பாலியல் கல்விக்கான பாடத்திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும்.  மிகவும் நியாயமான, பயனுள்ள பாடத்திட்டமாக அதனை உருவாக்க  வேண்டும்’’  என்கிறார். பாலியல் தொடர்பான அனைத்துக்கும் உடலியல் மட்டுமல்லாமல் உளவியல் ரீதியிலாகவும் நெருக்கமான  தொடர்பு இருக்கிறது.உளவியல் மருத்துவர் ஸ்வாதிக் சங்கரலிங்கம் தனது பார்வையை முன் வைக்கிறார்...‘‘10 வயது முதல் 19 வயது வரையிலான விடலைப்பருவம் மிகவும் முக்கியமானது. அப்பருவத்தில்தான் உடலியல் மற்றும்  செய்கையில் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்படும். ஆண் பால் - பெண் பால் குறித்த கேள்விகள் எழும். அப்பருவத்தில் பாலியல்  சார்ந்தவற்றை உடன் இருக்கிறவர்களை பார்த்துதான் கற்றுக் கொள்வார்கள். அது  நல்லதாகவும் போகலாம் அல்லது  குற்றச்செயலுக்கும் கொண்டு செல்லலாம்.சரியான வழிகாட்டுதல் இல்லையென்றால் பெரும்பாலும் அது தவறான வழியில்தான் கொண்டு செல்லும். பாலியல் குறித்து  வெளிப்படையாகப் பேசுவது நமது பண்பாட்டுக்கு  எதிராகப் பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் முறையான வழிகாட்டுதலுக்கான வாய்ப்பு   மறுக்கப்படுகிறது. அப்பருவத்தில் தனது அடையாளம் மற்றும் உறவு நிலை பற்றிய குழப்ப நிலை இருக்கும்.

பாலியலை தவறாக புரிந்துகொள்வார்கள் அல்லது  புரிந்து கொள்ளாமலேயே போவார்கள். இதன் விளைவாக பாலியலை  பரீட்சித்துப் பார்க்க முயற்சிப்பார்கள். இதனால் வெகு விரைவிலேயே பாலுறவுக்குள் நுழைவதற்கான வாய்ப்பிருக்கிறது. இதனால்  விடலைப்பருவத்திலேயே கர்ப்பம்  தரித்தல், பாலியல் தொடர்பான நோய்களுக்கு ஆளாதல் என பல விளைவுகளை சந்திக்க  நேரிடுகிறது.பாலியல் மற்றும் குடும்ப வன்முறைகளுக்கு பாலினம் சார்ந்த புரிதலின்மைதான் காரணமாக அமைகிறது. பாலியல் கல்வி என்பது  பாலுறவு  குறித்தானது என்று எண்ணுவதால்தான் இதற்கு எதிர்ப்புகள் வருகின்றன.

ஆனால் இது பாலின புரிதலுக்கான கல்வி  என்பதைப் புரிந்து கொண்டால் போதும். இன்றைக்கு நம் குழந்தைகளுக்கு பாலியல் கல்வி கொடுப்பதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் ஒரு  பாலியல் வன்முறையைத் தடுக்கிறோம்.2013ம் ஆண்டில் Committee on Rights of the Child மற்றும் உலக சுகாதார நிறுவனமும் 2014ம் ஆண்டில் Health for the World’s  Adolescents என்கிற ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டார்கள். அதில் பாலியல் கல்வியை எவ்வாறு புகட்ட வேண்டும் என   சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

www.worldsexualhealth.org என்கிற வலைத்தளத்திலும் பாலியல் கல்வி குறித்து விஞ்ஞானப்பூர்வமான  கட்டுரைகள் காணக்கிடைக்கின்றன. 2007ம் ஆண்டு Ministry of Women and Child Development செய்த ஆய்வில் 53 சதவிகித ஆண் குழந்தைகளும் 47 சதவிகித பெண்  குழந்தைகளும் ஏதோ ஒரு வகையில் பாலியல் சீண்டலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவந்துள்ளது. பாலியல் சீண்டலுக்கு  ஆளாகும் குழந்தை அதைப் பெற்றோரிடம் சொல்லக் கூடத் தயங்குகிறது. தனக்கு உதவி வேண்டும் என்பதைக் கூட கேட்க  முடியாத அளவுக்குதான் இன்றைக்கு குழந்தை வளர்ப்பு இருக்கிறது. இப்படியான சூழலில் பாலியல் கல்வியை நாம்  ஊக்குவிக்கத்தான் வேண்டும்.

சுய இன்பத்தால் உடலுக்கு எந்த தீங்கும் நேராது. ஆனால் போலி மருத்துவர்களோ சுய இன்பத்தில் ஈடுபடுவதின் மூலம் ஆற்றல்   இல்லாமல் போகும், வீரியம் குறைந்து போகும் என்றெல்லாம் போலியான பரப்புரைகள் மேற்கொள்கிறார்கள். என்னதான்  படித்தவர்களாக இருந்தாலும் இதனை உண்மை என நம்புகின்றனர். என்னிடம் உளவியல் ஆலோசனைக்காக வந்த ஒருவர் ‘‘எனக்கு  இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள்... ஆனால் அவர்களுக்கு நான் அப்பா இல்லை’’ என்றார்.ஏன் என்று கேட்டதற்கு ‘‘சிறிய வயதில் நான் அதிக முறை சுய இன்பத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன். அதனால் எனது ஆண்மை  போய்விட்டது’’  என்றார். அவரது ஆண்மையில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. சுய இன்பத்தால் ஆண்மை போய் விடும் எனும்  கற்பிதத்துக்கு ஆளாகியிருக்கிறார் என்பது புரிந்தது. தவறான புரிதல் என்றைக்குமே ஆபத்தானது. பாலியல் கல்வி மூலம் பாலியல்  குறித்த சரியான புரிதலை ஏற்படுத்தும்போது இது போன்ற பிரச்னைகள் ஏற்படாமல்  தடுக்கலாம். இதை குழந்தைகளின் உரிமை  என்றே சொல்லலாம்’’ என்கிறார்.பாலியல் கல்வி அமல்படுத்தப்பட்டால் அதற்கான பாடத்திட்டத்தில் எதையெல்லாம் முதன்மைப்படுத்தலாம்? செக்ஸாலஜிஸ்ட்  டி.நாராயணரெட்டி கூறுகிறார்...

‘‘பாலியல் என்பதை சமூக செயல்பாடாகக் கருதவும், அவர்களது பால் உணர்வு சார்ந்த விஷயங்களை சொல்லித்தருவதாகவும்  இருக்க வேண்டும். பிறப்புறுப்பைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். அதனை எப்படி சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வது? மாதவிடாய் என்றால்  என்ன? சுய இன்பம் புரிவது சரியானதா? தூக்கத்தில் விந்து வெளியேறுவதற்கான  காரணம் என்ன? என பதின் பருவத்தில் நிகழும்  மாற்றங்கள் குறித்தான சந்தேகங்களை தீர்த்து வைப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

காதல் என்றால் என்ன? காதலுக்கும் அட்ராக்‌ஷனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன? காமத்துக்கான உணர்வு எப்படிப்பட்டது? என்பன  குறித்தெல்லாம் பேசுவதாக இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதனும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அடிப்படையான விஷயங்கள்  இவையெல்லாம்.இதைக் கற்றுக்கொடுப்பதை sex education என்று சொல்வதை விட life skill education என்று சொல்வதே பொருத்தமாக இருக்கும்.  ஆசிரியர்களுக்கே இது குறித்த சரியான புரிதல் இருக்காது. எனவே ஆசிரியர்களிடமும், பெற்றோர்களிடமும் முறையான  புரிதலை  ஏற்படுத்திய பின்னர்தான் மாணவர்களை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்’’ என்கிறார்.சமூக ஆர்வலர் மோகனின் கருத்தோ பாலியல் கல்விக்கு எதிரானதாக இருக்கிறது. பாலியல் கல்வியை தோற்றுப்போன கல்வி  முறை என குறிப்பிடும் அவர் அதற்கான காரணத்தையும் விளக்குகிறார்...‘‘பாலியல் கல்வி என்கிற சொல்லாடலிலேயே சிக்கல் இருக்கிறது. பாலினம் சார்ந்த புரிதலை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றால்  அதனை நாம் பாலின கல்வி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பாலியல் என்பது அறிதல்தானே தவிர அது கல்வி ஆகி விடாது.  இதைக் கல்வியாக நடைமுறைப்படுத்தும்போது பல எதிர் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும். தியரியாக பாலியலைச்  சொல்லிக்கொடுக்கும்போது அவர்களுக்கு ப்ராக்டிக்கலாக பரீட்சித்துப் பார்க்கும் எண்ணம் தோன்றும்.

அது இப்போதைய சூழலை விட அதி விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதாய் இருக்கும். பாலியல் கல்விக்கான குரலை நாம் மேற்கத்தியக்  கலாச்சாரத் தாக்கத்தின் குரலாகத்தான் பார்க்க முடியும். ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்துக்கும் ஒரு இயங்கியல் (mechanism) இருக்கிறது. அந்த  இயங்கியல் வாழ்வின் வழியாகவே பாலியலையும் கற்றுக்கொடுத்து விடுமே தவிர இதைப் பாடத்திட்டத்தில் சேர்ப்பதற்கான தேவை இல்லை.குறிப்பிட்ட வயது வரை இதெல்லாம் தெரிய வேண்டாம் என்கிற கட்டுப்பாடும் ஒரு விதத்தில் நல்லதுதான். தான்தோன்றியாக எழ  வேண்டிய உணர்வுகளையும், புரிதல்களையும் வகுப்பறைக்குள் வைத்துக் கற்றுக்கொடுப்பது செயற்கைத்தனமானது. அது தேவையற்ற   திணிப்பாகத்தான் இருக்குமே தவிர எந்த பெரிய மாற்றங்களையும் நிகழ்த்தி விடாது. பாலியல் கல்வி என்பது தோற்றுப்போன  அமைப்பு. பாலியல் கல்வியை அமல்படுத்தியுள்ள மேற்கத்திய நாடுகளில்தான் குழந்தையிலேயே கருத்தரிப்பது அதிகமாக உள்ளது. பாலியல் குற்றங்களுக்கான புள்ளி விவரங்களை எடுத்துப் பார்த்தோமானால் பாலியல் கல்வி கிடைக்கப் பெற்ற நாடுகளிலேயே  அதிக  குற்றங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. இதை வைத்துதான் சொல்கிறேன் இது ஒரு தோற்றுப்போன கல்வி முறை என்று’’  என்கிறார் மோகன்.

இனப்பெருக்கம் பற்றிய பாடத்தை நடத்துவதற்கே ஆசிரியர்கள் தயக்கம் காட்டும் சூழல்தான் நிலவுகிறது. இந்நிலையில் பாலியல்  கல்வி கொண்டு  வரப்பட்டால் அதனை ஆசிரியர்கள் எப்படிக் கையாள்வார்கள்? முதுகலை விலங்கியல் ஆசிரியர்  கே.கே.தேவதாஸிடம் கேட்டேன்... ‘‘ஆசிரியர்களிடம் இதற்கான புரிதல் குறைவாக இருக்கிறது என்பது உண்மைதான். இருந்தாலும் பாலியல் கல்வியை மாணவர்களுக்கு  எடுத்துச் செல்ல வேண்டுமென்றால் அதற்கு பெற்றோர்களின் ஒத்துழைப்பு வேண்டும். எங்கள் குழந்தைக்கு ஏன் இதையெல்லாம்  சொல்லிக்கொடுக்கிறீர்கள் என்றுதான் அவர்கள் கேட்பார்கள்.குழந்தைகளிடம் இது பற்றியெல்லாம் பேசக்கூடாது என்கிற பெற்றோரின் எண்ணத்தை  மாற்றியமைப்பதுதான் இதற்கு முன் உள்ள  சவால். கோ எஜுகேசன் பள்ளியில்  இனப்பெருக்கம் குறித்த பாடத்தை இருபாலினரையும் அமர வைத்து நடத்துவதே இல்லை.  ஏனென்றால் நமது கலாச்சாரப் பின்னணி அப்படிப்பட்டதாக இருக்கிறது. இந்த  கல்வி முறையில் மாற்றம் வேண்டும்.

முதலில் ஆசிரியர்களை அதற்கேற்றாற் போல தயார்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. அரசு இதற்கான நடவடிக்கைகளை  எடுத்துக்கொண்டுதான் உள்ளது. வாழ்வியல் திறன்கள் குறித்த பாடத்தில் பாலியல்  தொடர்பானவையும் இடம்பெறுகின்றன.  பாலியல் தொந்தரவுகள் ஏற்படும்போது எந்த  திறன்களைக் கொண்டு தற்காத்துக்கொள்ளலாம் என்பது பற்றியெல்லாம் அதில்  கூறப்பட்டுள்ளது.நான் பெண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியில் விலங்கியல் ஆசிரியராகப்  பணியாற்றுகிறேன். எனது மாணவிகளிடம் நான் சொல்வது  ‘‘இதை கல்வியாகப்  பாருங்கள்’’ என்றுதான். இப்படியான புரிதலை ஏற்படுத்தியதற்குப் பின்னர்தான் பாடம் எடுக்கிறேன். இதை  எதிர்பாலின ஆசிரியர் இனப்பெருக்கம் பற்றி விவரிக்கும்போது எந்த சங்கடத்துக்கும் ஆளாகாமல் கேட்கிற மனநிலைக்கு  தயார்படுத்த வேண்டியது அவசியம். இங்கே பாலின பேதங்கள் தேவையற்றது. எந்த விஷயத்தையும் யார் வேண்டுமானாலும்  சொல்லிக்கொடுக்கலாம் தவறே இல்லை’’ என்கிறார்.

பெற்றோர்களின் பார்வை எப்படிப்பட்டதாக இருக்கிறது? இல்லத்தரசி சாந்தி சரவணனிடம் கேட்டேன்...‘‘பாலியல் கல்வியை வரவேற்கிறோம். இன்றைய கால சூழலுக்கு அது மிகவும் அவசியமானதும் கூட. ஆனால் அது எப்படியாக  வடிவமைக்கப்படுகிறது என்பது மிகவும் முக்கியமானது. பாலியல் கல்விக்கான பாடத்திட்டத்தை சிந்தனையாளர்கள், பெண்ணிய  செயற்பாட்டாளர்கள், மருத்துவர்கள், பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் என பலரும் இணைந்து உருவாக்க வேண்டும். வெறும் கல்வியாக  மட்டும் இல்லாமல் வாழ்வியலின் அங்கமாக அதை உணர்த்திப் புகட்டுவது அவசியமானது.டிஜிட்டல் யுகம் என்று சொன்னாலும் இன்னமும் பெண் மீதான பார்வை அப்படியேதான் இருக்கிறது. பணம் சம்பாதிப்பதற்காக  வேலைக்கு மட்டும்தான் வெளியே அனுப்புகிறார்களே தவிர பெரிய மாற்றம் ஏதுமில்லை. பாலின சமத்துவத்தைப் பற்றி  பேசுவதற்கான தேவையை இப்படியான சூழல்  நமக்கு உணர்த்துகிறது.‘செக்ஸ்’ என்கிற வார்த்தை ஆபாசமான, வெளிப்படையாகப் பேசக்கூடாத ஒரு வார்த்தையாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அது வாழ்வின்  தவிர்க்க முடியாத அங்கம் என்கிற புரிதலை இதன் வாயிலாக ஏற்படுத்த வேண்டும். எந்த வயதில் இது குறித்துப் பேச வேண்டும்  என்கிற கணக்கும் இருக்கிறது. புரிந்து கொள்வதற்கான பக்குவத்தை அவர்கள் அடையும்போதுதான் நாம் இதையெல்லாம் பேச  முடியும்.

உடலில் நிகழும் மாற்றத்தை வெளிப்படையாக பேசுவதில் தவறே இல்லை. குட் டச் பேட் டச் குறித்து சொல்லிக் கொடுப்பது  கட்டாயத்தேவை. பாலியல் கல்வி என்பது பெற்றோரிடமிருந்து தொடங்க வேண்டும். தாங்கள் கடந்து வந்ததை, தங்களின் அறிதலை  தங்களது குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தர வேண்டும்’’ என்கிறார்.பாலியல் கல்வியின் தேவையை இளம் தலைமுறையினர் எப்படி உணர்கிறார்கள்? முதுகலை இதழியல் மாணவி கார்த்திகா.‘‘நான் 12ம் வகுப்பு வரையிலும் பெண்கள் பள்ளியில்தான் படித்தேன். இதனால் ஆண்களுடன் பழகி அப்பாலினம் குறித்த  தெளிவுக்குள் வர வாய்ப்பில்லாமல் போனது. இதன் விளைவாக கல்லூரியில் இணைந்த போது ஆண் பாலினத்தை எதிர்கொள்வதில்  பல சிக்கல்கள் இருந்தது. ஆண்கள் மீதான நம்பகத்தன்மையில் பிரச்னை இருந்தது.சிறு வயதிலிருந்து ஆண் குழந்தைகளோடு சரிசமமாகப் பழகியிருந்தேனென்றால் இந்தத் தயக்கம் எனக்கு அறவே இருந்திருக்காது.  ஆண்களுக்கும் இந்தச் சிக்கல் இருக்கும். எதிர்பாலினத்தோடு பேசிப்பழக வாய்ப்பற்று வளர்கிறவர்கள்தான் கல்லூரிக்கு வரும்போது  ஒரு பெண் தன்னிடம் பேசினாலே அது காதல் என்கிற எண்ணத்துக்கு ஆளாகிறார்கள். பாலியல் கல்வி மூலம் இந்த  இடைவெளியைப் போக்க முடியும்.

இரு பாலினமும் ஒன்றாகக் கலந்து அதைப்பற்றிப் பேசும்போது ஒருத்தரோட உணர்வுகளை இன்னொருத்தர் புரிஞ்சுக்க வழியாக  இருக்கும். கோ எஜுகேசன் பள்ளியில் கூட  ஆண் குழந்தைகளையும் பெண் குழந்தைகளையும் தனித்தனியாகத்தான் உட்கார  வைக்கிறார்கள். ஒரு மாணவன் ஒரு மாணவியுடன் பேசுவதே குற்றமாகப் பார்க்கப்படுவதுண்டு.இதில்தான் சிக்கலே இருக்கிறது. இப்படியான பிரிவினை சக பாலினம் என்கிற எண்ணத்தை விதைக்காமல் அதன் மீதான  ஆர்வத்தையே தூண்டுவதாக இருக்கிறது. சக பாலினத்தைப் பற்றியான புரிதலாலும், சகோதர மனப்பான்மையாலும்தான் பாலியல்  குற்றங்கள் குறையும்’’ என்கிறார்.

-கி.ச.திலீபன்

திருமணம் ஆகாதவரா? இன்றே பதிவு செய்யுங்கள் தமிழ் மேட்ரிமோனியில் - பதிவு இலவசம்!

மேலும் செய்திகள்

Like Us on Facebook Dinkaran Daily News
  • commissioner_chni_open

    சென்னையில் காவலர்களுக்கான பல்பொருள் அங்காடி: கமிஷனர் ஏ.கே.விஸ்வநாதன் திறந்து வைத்தார்

  • vina_prasanna_1

    சன்டிவி, தினகரன் வழங்கும் விநாயகர் பரிசுத் திருவிழா : வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு நடிகர் கருணாஸ், பிரசன்னா பரிசுகள் வழங்கினர்

  • KanthaShashtifestival

    திருச்செந்தூர் சுப்பிரமணியசுவாமி கோயிலில் கந்த சஷ்டி திருவிழா துவங்கியது

  • naagai_depott

    பொறையாரில் போக்குவரத்து ஊழியர் ஓய்வு அறை இடிந்து 8 பேர் பலி

  • 20-10-2017

    20-10-2017 இன்றைய சிறப்பு படங்கள்

படங்கள் வீடியோ கல்வி சினிமா ஜோ‌திட‌ம்