SUN குழுமத்திலிருந்து வெளிவரும் காலை நாளிதழ்

மகாபாரதம் - 3

2014-11-25@ 14:48:07

தந்தையே ஆனாலும் எந்த இளைஞன்தான் தன் இளமையைத் தியாகம் செய்துவிட்டு முதுமையை ஏற்கத் துணிவான்? ‘‘வாலிபம் என்பது எவ்வளவு அற்புதமான காலம்! இதை அனுபவிக்காமல் நானாக வலுக்கட்டாயமாய் உங்களிடமிருந்து முதுமையை வாங்கிக் கொண்டு என் இளமையைக் கொடுப்பதில் எனக்கு என்ன லாபம்? நீர் பெற்ற சாபத்தை நீர்தான் அனுபவிக்க வேண்டும். உங்களுடைய செல்வத்தை அனுபவிப்பதாலேயே உங்களுடைய சாபத்தையும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏதுமில்லை. ஒரு பொழுதும் உன்னுடைய முதுமையை நான் ஏற்க மாட்டேன்’’ என்று மறுதலித்து விட்டான் ஒரு மகன்.

தேவயானியின் அடுத்த பிள்ளையைக் கேட்க, ‘‘இளமையைக் கொடுத்துவிட்டு முதுமையை வாங்கிக்கொள்ளவா? மறுபடியும் கொடுத்து விடுவதாகச் சொல்கிறாயே, உன்னை எப்படி நம்புவது? இளமையை ருசித்தவன் எவனும் முதுமையை விரும்பமாட்டான். முதுமை அடைந்து தள்ளாடி நிற்கிற நீ இளமையை அடைந்தவுடன் அந்த இளமையோடு இருக்கத்தான் விரும்புவாயே தவிர ஒருபொழுதும் மறுபடியும் முதுமையை என்னிடமிருந்து வாங்கிக் கொள்ளமாட்டாய். என்னை ஏமாற்றிவிட்டு எங்கேனும் ஓடிவிடுவாய். எனவே தன் தந்தையை திருடன் என்ற நினைப்பிலேயே விலக்கி வைக்கிறேன்.

உமக்கு ஒரு பொழுதும் உதவமாட்டேன்’’ என்று தீர்மானமாகச் சொல்லிவிட்டான் இரண்டாவது மகன். சர்மிஷ்டையின் முதல் மகன் வாய் விட்டு சிரித்தான். ‘‘நீ ஏற்கனவே பாவம் செய்தவன். பாவம் செய்யத் தயங்காதவன். மிகச் சிறந்த வலுவுள்ள சுக்கிராச்சாரியாரையே பலகாலம் ஏமாற்றி வந்தவன். என்னை ஏமாற்றமாட்டீர் என்பது என்ன நிச்சயம்? உம்மால் சுக்கிராச்சாரியாரையே அசிங்கப்படுத்த முடியுமானால் என்னை எது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். உம்மை நான் மனிதனாகவே மதிக்கவில்லை. உமக்கு இந்த கோரரூபம் நன்றாக இருக்கிறது.

இவ்விதமாகவே இருந்துவிடுங்கள். இது ஞானம் பெற நல்ல வழி’’ என்று கொக்கரித்தான். இரண்டாவது பிள்ளை தீவிரமாக யோசித்தான்.‘‘ தண்டனை என்றுதானே தந்திருக்கிறார்கள்? செய்த தவறுக்குப் பிராயசித்தம் செய் என்றுதான் இந்த உருவத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அதை விட்டு விட்டு தப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஏன் நினைக்கிறாய்? அப்பொழுது பிராயசித்தம் செய்ய வேண்டிய தன்மை உமக்கு இல்லையல்லவா? தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் இருக்கிறதல்லவா?

இப்படி தப்பிக்க நினைப்பவன், என்னிடமிருந்தும் தப்பித்துக் கொள்ள மாட்டாய் என்பது என்ன நிச்சயம்? உன்னை எப்படி நம்புவது? நீ மனிதன் அல்ல. நீ உண்மையை ஏற்க மறுக்கிறாய். பொய்மையை முன் நிறுத்துகிறாய். என்னை விட்டு விலகு. பொய்யானவர் தந்தையாயினும் விலக்கப்படவேண்டியவர்.’’ யயாதி திகைத்தான். இரண்டாவது பிள்ளையை விட்டு நீங்கினான். சர்மிஷ்டையின் மூன்றாவது பிள்ளையின் பெயர் புரு. அழகன். இளமையானவன். நல்லொழுக்கம் மிக்கவன். அமைதியானவன். தந்தையின் மீது மிகப்பெரிய மரியாதை வைத்திருப்பவன்.

திக்கித் திணறி தள்ளாடியவாறு தன் தந்தை தன் ஆசையை தெரிவித்த போது அவன் மனம் நெகிழ்ந்து போனான். ‘‘ஒரு தந்தைக்கு மகன் எல்லாவிதமான உதவிகளும் செய்துதான் ஆகவேண்டும். தந்தை சௌக்கியமாக இருக்கவேண்டும் என்றுதான் நினைக்கவேண்டும். தந்தையினுடைய சுகம் முக்கியம் என்று உணர்வது ஒரு மகனுடைய கடமை. நான் இதை விருப்பத்தால் செய்வதைவிட இது எனக்கிட்ட கட்டளையாகவே கருதிச் செய்கிறேன். என் கடமை என்று செய்கிறேன். தயவுசெய்து உங்களுடைய முதுமையை எனக்குக் கொடுங்கள். விருப்பமான நாள்வரை நீங்கள் இளமையோடு இருங்கள்.

ஒருவேளை இளமையை திருப்பித்தர மனமில்லாவிட்டாலும், அதுபற்றி எனக்கு கவலையில்லை. இளமை எப்படிச் சிறந்ததோ அதேபோல முதுமையும் ஒரு நல்ல வாழ்க்கைதான். உங்களைப் பார்க்கும்போது இந்த நிலை எப்படி இருக்கும் என்று அறியத் தோன்றுகிறது. நிற்க முடியாது, வாயில் எச்சில் ஒழுக, கண்களில் நீர் பெருக, மூச்சு முட்ட, எதையேனும் பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும் உங்களைப் பார்க்கும்பொழுது அணைத்துத் தேற்ற வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. என்னை அணைத்துக் கொண்டு உங்கள் முதுமையை பரிமாறிக்கொள்ளும். என் இளமையை எடுத்துக் கொள்ளும்.

சௌக்கியமாக இரும்,’’ என்று மனமாறச் சொன்னான். இளமையும் முதுமையும் இடம் மாறின. யயாதி இளமை பெற்று தேசம் முழுவதும் சுற்றினான். பல்வேறுவிதமான இன்பங்களில் ஈடுபட்டான். விதவிதமான உணவும் விதவிதமான பெண்களும், விதவிதமான ஆட்டம் பாட்டங்களும், பயணங்களும் அவனை சந்தோஷப்படுத்தின. என்ன செய்தாலும் மனதிற்கு திருப்தி இல்லை என்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது. எவ்வளவுநாள் நீடித்தாலும், போதும் என்ற நிலை வரவே வராது என்பது அவனுக்குப் புரிந்த யயாதி தன் மகனை நோக்கிப் போனான்.

மிகுந்த நன்றியுடையவனாய் ‘‘இதோ என்னுடைய இளமையை எடுத்துக் கொண்டு நான் வழங்கிய முதுமையைக் கொடுத்துவிடு. வாழ்க்கை அலுப்பானது. நீண்ட அனுபவங்களால் வாழ்க்கை நிறைந்து விடாது. திரும்பத் திரும்ப அனுபவிக்கின்ற விஷயங்களால் மனம் திருப்தியுறாது. எனவே திருப்தி அடைய வேறு ஏதோ ஒன்று தேவை. அது என்ன என்பதை முதுமையில்தான் தெளிவாக உணரமுடியும். இளமை இருக்கும் போது மனம் பல்வேறு சுகங்களில் நாட்டம் பெறுகிறது. எனவே, புரு, என் இளமையை எடுத்துக் கொண்டு நான் வழங்கிய முதுமையை திருப்பிக் கொடு’’ என்று பிரியத்துடன் கேட்டான்.

இளமையும் முதுமையும் இடம் மாறின. யயாதி தான் அடைந்த அனுபவத்தின்பால் மிகச்சிறந்த விஷயங்களை உலகத்திற்குச் சொன்னான் என்கிறது இந்த புராணம். யயாதி சொன்ன விஷயங்கள் மிக நீண்டவை. அவன் தன் மகனுக்கு உபதேசித்தான். மகன் அதை அமைதியாய் கேட்டுக் கொண்டான். மெல்ல சிரித்தான். ‘‘அப்பா, ஒரு விசித்திரம் நடந்திருக்கிறது. பதினாறு வயதில் என் இளமையைக் கொடுத்தேன். ஐம்பது வருடம் கழித்து என் அறுபத்தாறு வயதில் மறு
படியும் என் பதினாறு வயது இளமை வந்திருக்கிறது.

இப்போது எனக்கு வயது அறுபத்தி ஆறு. ஆனால், என் உடம்புக்கோ பதினாறுதான். அதே நேரம் என் மனம் முதுமையைப் பற்றி தெளிவாக அறிந்திருக்ருக்கிறது. அதுவும் தவிர உங்கள் அனுபவங்களிலிருந்து கொடுத்த இந்த சாரம் எனக்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கிறது. ஐம்பது வருடங்கள் காணோம் அப்பா. எங்கே போயிற்று? என் தமையனார்களெல்லாம் வயதாகியிருக்கிறார்கள். என்னைச் சுற்றியுள்ள மந்திரிகளெல்லாம் கிழவர்களாகி விட்டார்கள். நான் நட்ட சிறிய கன்று பெரும் மரமாகிவிட்டது. என்னுடைய குதிரைகள் இறந்து அவற்றினுடைய பேரக்குதிரைகள் வளர்ந்து வருகின்றன.

என்னுடைய தாயார் மரணப்படுக்கையில் இருக்கிறார். ஆனால், என்னைப் பாருங்கள். இளமையாக, தெளிவாக, உற்சாகமாக இருக்கிறேன். ‘‘அப்பா, இது சாபமா, வரமா? வரம் அப்பா. நீங்கள் எனக்கு வரம் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். இளமையானபோதே ஐம்பது வருடத்திற்கு அப்பால் மறுபடியும் இளமையைப் பெற்று முதுமையின் அனுபவத்தைக் கொண்டு உங்களுடைய தர்ம நியாயத்தையும் காதுபட கேட்டிருக்கிறேன். என்னைவிட சிறந்தவன் இந்த உலகத்தில் உண்டோ?’’ என்று சொல்லி, தந்தையை வணங்கினான் பூரு. மகாபாரதத்தில் சொல்லப்படுகின்ற அற்புதமான கதை இது.

ஒரு கணம் உங்களை பூருவாக நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் வயது பதினாறு. ஐம்பது வருடங்கள் கழித்தும் உங்களுக்கு வயது பதினாறு. அதே நேரம் முதுமையைப் பற்றி உங்களுக்கு முழுதும் தெரியும் என்றால், இதை யோசிக்க முடியும் என்றால் நீங்கள் ஞானத்தின் வாசலை திறந்துவிட்டீர்கள் என்றே அர்த்தம். மகாபாரதம் வைசம்பாயனரால் ஜனமேஜயனுக்கு சர்ப்பயாகம் செய்யும்போது சொல்லப்பட்டது. அங்கே இதை செவிமடுத்த சூதர், நைமிசாரண்யத்தில் உள்ள முனிவர்களுக்கு விளக்கத் துவங்கினார். மகாபாரதம் முழுவதும் இப்படித்தான் விளக்கப்படுகிறது.

ஜனமேஜயன் என்கிற அந்த மன்னன் யாகத்தின் நடுவில் இளைப்பாறிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது இந்த இளைப்பாறலின் சுகத்தை அதிகப்படுத்த வைசம்பாயனரிடம் மகாபாரதம் கேட்கத் துவங்கினான். வெறுமே சொன்னதை கேட்கின்ற சிறுபிள்ளையாக இல்லாது அந்தக் கதையில் ஆழ்ந்து மனம் செலுத்தி அதில் உள்ள சந்தேகங்களையெல்லாம் கேள்விகளாக்கி வைசம்பாயனரிடம் கேட்கத் துவங்கினான். ‘‘யயாதி புரூவிடம் ராஜ்ய பரிபாலனத்தை ஒப்படைத்துவிட்டு போகும்போது அவரிடம் என்ன உபதேசம் செய்தார், அந்த விவரம் என்ன?

முதுமையை கொடுத்து இளமையை நன்கு அனுபவித்த யயாதி தவத்தாலும் மிகச் சிறந்தவர் என்று கேள்விப்படுகிறேன். கடுமையான தவமும், நல்ல அனுபவங்களும் உலக வாழ்க்கையில் நீண்ட பிடித்தமும் உள்ள அவர் மிகச்சரியான விஷயங்களை சொல்லியிருப்பார் என்றும் எண்ணுகிறேன். தயவு செய்து யயாதி சொன்ன உபதேசங்களை எனக்குச் சொல்லுங்கள். நாங்கள் கேட்க ஆவலாக இருக்கிறோம்.’’ மகாபாரதம் சம்பவங்களின் தொகுப்பு அல்ல. மனிதர்களின் உணர்ச்சி கொப்பளிப்பை வெளிக்காட்டுகின்ற கதை மட்டும் அல்ல. அது நல்ல நீதி நூல் என்பதை இடையிடையே அது சொல்லிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது.

விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அங்கு வரும் உத்தமமான மனிதர்கள், வாழ்வு பற்றியும் இகலோகம், பரலோகம் பற்றியும், மரணம் பற்றியும், மரணத்திற்கு அப்பால் உள்ள நிலை பற்றியும் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார்கள். இல்லற வாழ்க்கையின் நியமங்கள் மட்டுமில்லாது அதற்குப் பிறகு என்ன என்பதையும் அவர்களால் விவரிக்கப்படுகிறது. அது இன்று வரையிலும் மிகச் சிறந்த விஷயமாக போற்றப்படுகிறது. இதுதான் மகாபாரதத்தின் தனிச்சிறப்பு. அது நேற்றைய விஷயமல்ல. புராணக்கதை அல்ல. எப்போதோ, எங்கேயோ நடந்தது அல்ல.

இன்றைக்கும் அந்த செய்திகள் நமக்கு உவப்பாக இருக்கின்றன. உதவியாக இருக்கின்றன. ‘‘அருமை மகனே புரூ, யமுனைக்கும், கங்கைக்கும் இடைப்பட்ட இந்த இந்திர பிரஸ்தத்திற்கு உன்னை மன்னனாக்குகிறேன். இதுதான் பூமியின் நடுபாகம். இதைவிட செழிப்பான இடம் உலகில் எதுவும் இல்லை. இதன் எல்லைகளை உன் சகோதரர்கள் ஆட்சி செய்வார்கள். இந்த இடத்தில் வலிவுமிக்க இந்த மக்களை நீ ஆட்சி செய்வாயாக. புரூ, எவனுக்கு சக்தி இருக்கிறதோ அவன் பொறுமையாக இருக்கிறான். எவனுக்கு சக்தி இல்லையோ அவன் பதட்டமடைகிறான்.

அகம்பாவி, அமைதியானவனைக் கண்டு ஆத்திரமடைகிறான். வலுவில்லாதவன் வலுவுள்ளவனைக் கண்டு கோபமடைகிறான். தரித்திரன் பணக்காரனைக் கண்டு துவேஷம் அடைகிறான். கோபம் உள்ளவன் கோபமில்லாதவனைக் கண்டு வியந்து புறம் கூறுகிறான். எனவே, இம்மாதிரியான துவேஷ செயல்களில் ஈடுபடாமல் உன்னுடைய சக்தியை வளர்த்துக்கொள். உன் பலத்தை பெருக்கிக்கொள். சிறிதளவும் கடும் சொல் இல்லாத வாழ்க்கையை ஒரு மனிதன் வாழ வேண்டும். கடும் சொல் என்பது வாயில் பிசாசை வைத்து வளர்ப்பதைப்போல. அது நல்ல மனிதர்களின் மனதில் வேதனையை உண்டாக்குகிறது.

நல்ல மனிதர்கள் கடும் சொல்லுக்கு பதிலாய் கடும் சொல்  சொல்ல மாட்டார்கள். அதற்கு பதிலாக இப்படி சொல்லிவிட்டானே என்று குமுறுவார்கள். அந்த குமுறல் மிக சக்தி வாய்ந்தது. கடும் சொல் சொன்னவனை எரித்துவிடக் கூடியது. அவன் புண்ணியத்தையெல்லாம் உறிஞ்சக்கூடியது. நல்லவர்களிடம் அதாவது, சாதுக்களிடம் மிக பவ்யமாக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் விருப்பம் என்ன என்று கேட்டு அதற்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும். மன்னன் மட்டுமல்ல. ஒரு தேசத்தின் மக்களும் நல்லவர்களை போற்றி பாதுகாக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும்.

செய்கையாலும், சொல்லாலும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். பூஜைக்குரியவர்களை பூஜிக்க வேண்டும். மன்னனானவன் மற்றவருக்கு தானம் கொடுக்க வேண்டும். மற்றவரிடமிருந்து எதுவும் பெறக்கூடாது என்று உபதேசித்தேன்’’ என்று விளக்கினார். அப்போது இந்திரன் அவரை நோக்கி, நீங்கள் தவத்தில் யாருக்கு சமமானவர் என்று சொல்லுங்கள் என்று வினவினார். எனக்கு இணையாக தேவ, மனித, கந்தர்வ மகரிஷிகளில் யாரையும் ஈடாகக் கருதவில்லை என்று யயாதி பதில் சொன்னார். இந்திரன் திடுக்கிட்டான். இவ்வளவு கர்வம் ஆகாது. இது ஆராயாமல் சொல்லப்பட்ட பேச்சு.

இதற்கு உண்டான பலனாக நீங்கள் இங்கிருத்தல் தகாது. இந்த இடத்திலிருந்து விலகி மறுபடியும் பூமிக்குச் சென்று அங்கு தவம் செய்து மறுபடியும் சொர்க்கத்திற்கு வாருங்கள். கர்வம் சொர்க்கத்தில் தவறான விஷயம் என்று அவரை நகர்த்தினான். அவர் கீழே விழத் துவங்கினார். பெரிய சுடராக சூரிய மண்டலத்திலிருந்து அவர் கீழே வருவதைப் பார்த்து முனிவர்கள் பலர் அவருக்கு அருகே வந்தார்கள். ‘‘நீங்கள் யார்?’’ என்று வினவினார்கள். ‘‘மகான்களே, நான் கீழே விழுந்து கொண்டிருப்பதால் உங்களை வணங்க முடியவில்லை. நீங்கள் விசாரித்ததால் நின்று உங்களை வணங்குகின்றேன்.

என்னுடைய புண்ணியம் குறைந்து போனதால் பாவம் பீடிக்கப்பட்டு நான் சொர்க்கத்திலிருந்து கீழே விழுந்து கொண்டிருக்கிறேன். எல்லோரையும் விட நான் சிறந்தவன் என்று கருதியதால்தான் எனக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டது. கர்வம்தான் எல்லா பாபங்களுக்கும் ஆரம்பம். நெல்முனையளவும் பாவம் செய்யாதவர்தான் சொர்க்கத்தில் இருக்க முடியும். கர்வ தூண்டுதலால் மற்ற எல்லா விஷயங்களும் தவறாகிப் போகும். எனவே அவர்களை சொர்க்கம் உடனடியாக விலக்கும்.
செல்வம் அதிகம் சேரும்போது இன்னும் அடக்க மாக இருப்பதுபோல, நல்ல நிலைமை வரும்போது இன்னும் பவ்யமாக இருக்க வேண்டும்.

அது இல்லாததால்தான் இந்த நிலைமை ஏற்பட்டது. ஏன் கர்வம் ஏற்படுகிறது? நான் என்ற தன்மை அதிகரிப்பதால் ஏற்படும் சிக்கல் அது. விதியே பலவான் என்ற நினைப்பு வந்துவிட்டால் நான் என்ற அகங்காரம் வரவே வராது. சொர்க்கம் சுகம் என்றும், ஆனால், சுகங்கள் நிலையாமை கொண்டது என்பதையும் நான் நன்கு அறிந்துகொண்டேன். எந்த புள்ளியில் நான் தவறு செய்தேன் என்பதையும் தெரிந்துகொண்டேன். விதியின் வலிமைக்கு முன்னால் நான் எதுவும் இல்லை. அது மேலிருந்து கீழே வரும்போது எனக்கு புரிந்து போயிற்று. ஒருவன் தன் வலிமையை தானே வாய்விட்டு கூறுதல் என்பது அபத்தம்.

இது அடங்காத குணம்.’’ ‘‘தேவலோகத்திலிருந்து திரும்பி வருகின்ற நீங்கள் ஒரு சூட்சம உருவத்தோடு இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் எப்படிப் போய் பூமியை அடைவீர்கள். அதனுடைய மாற்றம் எத்தகையது. இதை எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்.’’ இதை அந்த ரிஷிகள் கேட்டார்கள். ‘‘சொர்க்கத்திலிருந்து கீழே விழும் உயிர் நீராக பூமியை வந்தடைகிறது. அந்த நீர் பூமியில் கலந்து விருட்சங்களில் ஏறி காயாக, கனியாக மாறுகிறது. பூக்களின் வாசமும் அவ்விதம்தான். அந்த காய்
கனிகளை உண்ட மனிதர்கள் அந்த ஜீவ சக்தியை தன்னுடைய உடம்பிலே தேக்கிக்கொள்கிறார்கள்.

அவர்கள் உடம்பிலே அது நன்கு கலந்து ரத்தத்திலிருந்து சுக்கிலத்திற்கு மாற்றப்பட்டு அந்த சுக்கிலத்தின் வழியாக ஒரு கர்ப்பத்தை அடைகிறது. அந்த கர்பத்திற்குள்ளும் இந்தவிதமான ரசங்களின் சுவை இருக்கிறது. அவையும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. அந்த ரசமானது கருவாக மாறி அந்த கருப்பையினுள்ளே இருக்கின்ற சக்தி அதன் உடம்பை பேணி பாதுகாத்து வளர்த்து ஒரு உருவமாக்கி பிறகு சரியான காலத்தில் பூமிக்கு யோனியின் வழியே வெளிவருகிறது. சூட்சமத்திலிருந்து மனிதனாக ஏற்படுகின்ற மாற்றம் இப்படித்தான் நிகழ்கிறது.

மனிதன் மட்டுமல்ல. புழு பூச்சி, பறவை மிருகங்கள் எல்லாமும் இப்படித்தான் தன் கர்ம பலனை இந்த மாற்றத்தின் மூலம் அனுபவிக்கின்றன.’’ (இந்த இடத்தில் ஒரு விஷயத்தை யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. மனிதர் சொர்க்கத்திலிருந்து கீழே வரும்போது மனிதராகத்தான் பிறக்க வேண்டு மென்பதில்லை. புழுவாகவோ, பூச்சியாகவோ, மிருகமாகவோ, பறவையாகவோ பிறக்கலாம். ஜனத்தொகை அதிகரிக்கிறதே, அப்படியானால் என்ன அர்த்தம். மறுபிறவி என்பது எப்படி இருக்கும். என்றெல்லாம் கேட்டவர்களுக்கு இந்த பதில் சூட்சமமாக விடையளிக்கிறது. நம்புவதும், நம்பாததும் அவரவர் விருப்பம்.)

‘‘யயாதி அவர்களே இப்போது மரணம் பற்றி சொல்லுங்கள். உடம்போடு கூடிய இந்த ஜீவன் மரணத்திற்குப் பிறகு அதாவது உடம்பை எரித்த பிறகு, புதைத்த பிறகு என்னவாக மாறுகிறது?’’ யயாதி புன்சிரிப்போடு பதில் சொன்னார். ‘‘உடம்பிலிருந்து ஜீவனானது ஒரு காற்றைப்போல வெளிப்பட்டு சுவாசம் இருக்கும்போதே கனவு காண்கிறோமே அந்த மாதிரியான நிலைக்கு இறங்கி அந்த இடத்திலிருந்து தெளிவற்ற சப்தங்களை கேட்டபடி, உச்சரித்தபடி வேறு லோகங்களுக்கு பாவ, புண்ணியங்களின் தகுதிக்கேற்ப பயணப்படுகிறது. என்னென்ன பாவம், எந்தெந்த இடம் என்பதையெல்லாம் நான் விளக்கிக்கூற விரும்பவில்லை.

கனவு என்பது மரணத்திற்குப்பிறகு ஏற்படும் நிலை என்பதாய் ஓரளவிற்கு புரிந்துகொள்ளலாம்.’’ ‘‘பூமியில் மக்கள் எந்தவிதம் வாழ வேண்டும்?’’ ‘‘பிரம்மசாரிகள் ஒரு குரு கூப்பிட்ட பிறகுதான் அவருக்கு அருகே போக வேண்டும். அவர் எழுவதற்கு முன்பு எழுந்து, அவர் உறங்கிய பிறகு உறங்கி அவருக்கு சேவை செய்ய வேண்டும். மிக கவனமாக அவர் கற்றுக்கொடுப்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவருக்குண்டான உணவை தேடித் தரவேண்டும். குரு பத்தினியை தாயைப்போல நமஸ்கரிக்க வேண்டும். கிருகஸ்தர்கள் சதாகாலமும் அதிதி உபசாரம் செய்ய வேண்டும்.

விருந்தினர்களை உபசரிக்க தயாராக இருக்க வேண்டும். படிக்கும் பிரம்மசாரிகளுக்கும், துறவிகளுக்கும் உதவி செய்பவராக வாழ வேண்டும். பெண்களை நிந்திக்காமல் வாழ்க்கை நடத்த வேண்டும். குடும்ப பாரம் சுமந்து குழந்தைகள் பெரியவர்கள் ஆனபிறகு அந்த தம்பதியர் வனத்திற்கு போக வேண்டும். காய்கனிகளை உண்டு எந்த பாரமும் இன்றி அமைதியாக வாழ வேண்டும். அங்கேயும் மனைவியின் பிரிவிற்குப் பிறகு அல்லது அதற்கு முன்னரே துறவு மேற்கொண்டு புலன்களை அடக்கி, மிகக்குறைவாக சாப்பிட்டு சதா நேரமும் ஆத்ம விசாரத்திலேயே ஈடுபட வேண்டும்.

இந்த மாதிரியான வாழ்க்கையே உத்தமமானது. இதுவே முக்தியை அளிக்க வல்லது.’’ ‘‘சன்யாசியைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்,’’ ஒரு மகரிஷி கேட்க, யயாதி சொல்லத் துவங்கினார். ‘‘சன்யாசி கிராமத்தில் இருந்தால் அவருக்குப் பின்னே காடு இருக்கிறது. சன்யாசி காட்டில் இருந்தால் அவருக்குப் பின்னே கிராமம் இருக்கிறது’’ என்று சொல்லிவிட்டு அமைதியானார். ‘‘நீங்கள் சொல்வது புரியவில்லை. பின்னே இருக்கிறது என்றால் என்ன அர்த்தம்?’’ ‘‘ஒரு சன்யாசியை அவர் வனத்தில் இருந்தாலும் கிராமம் அவரைத் தேடிப்போய் பார்த்து க்ஷேம லாபங்கள் விசாரித்து அவருக்கு உண்டான உணவை தரவேண்டும்.

கோமணமும், போர்த்திக் கொள்கின்ற சால்வையும் வழங்க வேண்டும். அந்த சன்யாசியை அந்த கிராமம் பின்னே நின்று பாதுகாக்க வேண்டும். அதே சன்யாசி கிராமத்தில் இருந்தால், அவர் கிராமத்தில் இருப்பினும், அந்த ஆரவாரத்திற்கு நடுவே இருப்பினும் ஒரு காட்டில் இருப்பதுபோல ஒரு காட்டினுடைய அமைதியை தனக்குள்ளே கொண்டிருக்க வேண்டும். அவர் சிந்தனை தனிமையில் இருப்பதாக ஆள் அரவமற்ற வனாந்திரத்தில் இருப்பதாக இருக்க வேண்டும்’’ என்று சொல்ல, மகரிஷிகள் சந்தோஷமாக அவரை நோக்கி கைகூப்பினார்கள்.

‘‘சிரார்த்தம் செய்வது முக்கியமானதா? உண்மையான சிரார்த்தம் எப்பொழுது முழு பலனை அளிக்கிறது?’’ ‘‘சிரார்த்தத்தை நடத்தி வைப்பவரும், சிரார்த்த நேரத்தில் பரிமாறுபவரும், சிரார்த்தம் செய்பவரும் ஒரே மனநிலையில் இருந்தால் அந்த சிரார்த்தம் உத்தம பலனை தருகிறது. நல்ல அந்தணர் மந்திரத்தில் முழு பலத்தையும் தெரிந்தவன் சிரார்த்த காரியங்களை சோம்பல் இல்லாமல் சிரத்தையுடன் செய்பவன் அப்படி செய்வதின் அர்த்தத்தை யார் செய்கிறார்களோ, அவருக்கு விளக்குபவன் கிடைத்தால் அதுவே உத்தமமான சிரார்த்த காலம். இம்மாதிரி அந்தணர்களால்தான் சிரார்த்தம் முழுமையடைகிறது.

பித்ருக்கள் அந்தணருக்கு அளிக்கும் உணவாலும், கையிலிருந்து வழியும் நீராலும் மிகுந்த சந்தோஷத்தையும், திருப்தியையும் அடைகிறார்கள். நேரே இருக்கும் மனிதர்களைவிட பித்ருக்களுடைய ஆசீர்வாதம் பல மடங்கு பலம் வாய்ந்தது. அதைப் பெறுகிறவன் மிகப்பெரிய புண்ணியம் செய்தவனாகிறான். அவன் வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இருக்கிறது.’’ முனிவர்கள் நெகிழ்ந்தார்கள். எந்த சங்கடமும் இன்றி கேட்ட கேள்விகளுக்கு உடனடியாக பதில் சொல்லும் யயாதியை பார்த்து நன்றியுடன் கைகூப்பி நின்றார்கள். ‘‘எங்களுடைய புண்ணியங்களை தருகிறோம். நீங்கள் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

மறுபடியும் சொர்க்கலோகம் போங்கள்’’ என்று விண்ணப்பித்தார்கள். ‘‘நான் சத்திரியன். நான் யாசகம் வாங்க மாட்டேன். யாசகம் வாங்கும் உரிமை அந்தணர்களுக்கு மட்டுமே இருக்கிறது. சத்திரியர்கள் தானம் தரலாமே தவிர பெறக்கூடாது. அந்தணன் வாழ்க்கை வேறு எந்தவிதமாகவும் இல்லாமல் யாசகத்தின் மூலமாகத்தான் இருக்க முடியும். அப்போதுதான் அவர் தன்னுடைய கடமைகளில் கவனமாக இருக்க முடியும். உணவு பற்றிய கவலையோடும், உடைகள் பற்றிய கவலையோடும் அவர் இருப்பின் வேதபாடம் படிப்பது கடினமாகி விடும்.’’

இன்னும் இன்னும் யயாதியிடம் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தாலும் யயாதியினுடைய நலன் கருதி அவர்கள் விலகிக் கொண்டார்கள். யயாதி பூமியை அடைந்து பலகாலம் தவம் செய்து மறுபடியும் சொர்க்கலோகம் போனார். யயாதியின் கதைக்கு முன்பே, பல தலை முறைக்கு முன்பே துஷ்யந்தனின் கதை வந்துவிட்டது. துஷ்யந்தன் வாழ்க்கை சொல்லப்பட்டு விட்டது. துஷ்யந்தனுக்குப் பிறகு பல மன்னர்கள் ஆண்டு, பல தலைமுறைகள் கடந்து அதற்குப்பிறகு நகுஷன் என்ற மன்னனும் அவருக்கு யயாதியும், யயாதிக்கு புரூவும் தோன்றினார்கள். அதற்குப் பிறகு பல மன்னர்கள் ஆண்டு கௌரவ வம்சம் கிளர்ந்து, எழுந்தது. துஷ்யந்தனின் கதைக்குப்பிறகு கௌரவர்கள் வாழ்க்கை விவரிக்கப்படும்.

பாலகுமாரன்

மேலும் செய்திகள்

Like Us on Facebook Dinkaran Daily News
  • 20-09-2019

    20-09-2019 இன்றைய சிறப்பு படங்கள்

  • motor_strike1

    புதிய மோட்டார் வாகன சட்டத்திற்கு எதிராக ஸ்டிரைக் : டெல்லியில் ஆட்டோ, வாடகை கார் இயங்கவில்லை; மக்கள் சிரமம்

  • jellifish_shapee1

    உருவத்தை மாற்றும் வினோத ஜெல்லி மீன் : பசிபிக் பெருங்கடலில் கண்டுபிடிப்பு

  • malar_palam11

    கர்நாடகாவின் குல்பர்கா நகரில் நடைபெற்ற பழம் மற்றும் மலர் கண்காட்சியின் கண்கவர் படங்கள்

  • banglore_fire11

    பெங்களூரு யூக்கோ வங்கியில் பயங்கர தீ விபத்து : வங்கிக்குள் இருந்தவர்கள், மாடியின் ஜன்னல் வழியாக கீழிறங்கி தப்பித்தனர்

படங்கள் வீடியோ கல்வி சினிமா ஜோ‌திட‌ம்